Shloka 131
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
'सृंजय! इक्ष्वाकुवंशी पुरुषसिंह महामना सगर भी मरे थे, ऐसा सुननेमें आया है। उनका पराक्रम अलौकिक था ।।
Sṛñjaya! Ikṣvākuvaṁśī puruṣasiṁha mahāmanā Sagara api mare the, iti śrūyate. Tasya parākramaḥ alaukikaḥ. Ṣaṣṭiḥ putrasahasrāṇi yaṁ yāntam anujajmire; nakṣatrarājaṁ varṣānte vyabhre jyotirgaṇā iva.
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ສຣຶຍຊະຍະ, ໄດ້ຍິນກັນວ່າ ແມ່ນແຕ່ ສະກະຣະ ຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່, ສິງໃນຫມູ່ມະນຸດ ແຫ່ງວົງອິກສະວາກຸ, ກໍໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປແລ້ວ. ຄວາມກ້າຫານຂອງລາວເຫຼືອເກີນ. ເຫມືອນໃນທ້າຍລະດູຝົນ ເມື່ອຟ້າປອດເມກ ຝູງແສງດາວທັງຫຼາຍຕາມພຣະຈັນ—ເຈົ້າແຫ່ງດາວ—ຢ່າງໃດ, ກໍເຊັ່ນນັ້ນເມື່ອໃດກະສັດສະກະຣະອອກເດີນທາງໄປສົງຄາມຫຼືກິດການໃດໆ, ລູກຊາຍຫົກໝື່ນຂອງລາວກໍຈະເດີນຕາມຢູ່ຂ້າງຫຼັງ».
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even the most extraordinary kings are subject to death; yet their fame and the disciplined loyalty they inspire endure in memory. The verse uses a cosmic simile to show how rightful leadership naturally draws orderly followership.
Vāyu addresses Sṛñjaya and cites the famed Ikṣvāku king Sagara: though he too died, he was renowned for unmatched prowess, and whenever he marched, his sixty thousand sons followed him like stars following the Moon in a clear autumn sky.