Shloka 123
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
महानदी चर्मराशेरुत्क्लेदात् ससृजे यतः । ततकश्चर्मण्वतीत्येवं विख्याता सा महानदी,“वहाँ भीगी चर्मराशिसे जो जल बहता था, उससे एक विशाल नदी प्रकट हो गयी, जो चर्मण्वती (चम्बल) के नामसे विख्यात हुई
mahānadī carmarāśer utkle dāt sasṛje yataḥ | tatakaś carmaṇvatīty evaṁ vikhyātā sā mahānadī ||
ຈາກຄວາມຊຸ່ມຊື່ນທີ່ຊຶມອອກຈາກກອງໜັງສັດ ມີສາຍນ້ຳໃຫຍ່ໜຶ່ງໄຫຼອອກມາ; ດັ່ງນັ້ນແມ່ນ້ຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນຈຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກດ້ວຍນາມ ‘ຈັຣມະນວະຕີ’ (Carmaṇvatī) ຫຼື ແມ່ນ້ຳຈຳບັນ (Chambal)។ ເລື່ອງນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການກະທຳທີ່ມີຮາກຖານໃນຄວາມໂຫດຮ້າຍແລະຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດ ອາດທິ້ງຮອຍຈື່ຈຳຍາວນານໄວ້ໃນພູມສັນຖານແລະຄວາມຊົງຈຳຮ່ວມ ໃຫ້ສະຖານທີ່ໜຶ່ງກາຍເປັນຄຳເຕືອນທາງທຳມະອັນຖາວອນ।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse links moral causality with the world’s fabric: cruelty, pollution, or unethical practices can generate long-lasting consequences, even shaping how places are remembered and named. It functions as an ethical caution embedded in sacred geography.
Vāyudeva explains an origin-story (etiology) for the river Carmaṇvatī: moisture seeping from a pile of hides gave rise to a large river, which became famous by that very association and name.