Shloka 188
Adhyāya 284: Tapas as a Corrective to Household Attachment
Parāśara’s Instruction
अपूर्व सर्वतोभद्रं सर्वतोमुखमव्ययम् | अब्दैर्दशाहसंयुक्तं गूढमप्राज्ञनिन्दितम्
apūrvaṁ sarvatobhadraṁ sarvatomukham avyayam | abdair daśāha-saṁyuktaṁ gūḍham aprājña-ninditam ||
ພີສະມະໄດ້ກ່າວວ່າ: «ໃນການກ່ອນ ຂ້າໄດ້ເປີດເຜີຍວິທີປະພຶດອັນສັກສິດຊື່ “ວຣະຕະປາຊຸປະຕະ (Pāśupata)” ອັນບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ. ທັງໃນວິທີປະຕິບັດ ແລະໃນຜົນສຳເລັດ ໃນທຸກສະພາບ ມັນເປັນກຸສົນທົ່ວດ້ານ; ມັນ “ຫັນໜ້າໄປທຸກທິດ” ເໝາະສົມກັບວັນນະ ແລະອາສຣົມທຸກຢ່າງ ແລະເພາະເປັນວິນັຍນຳໄປສູ່ໂມກຂະ ຈຶ່ງບໍ່ເສື່ອມສູນ. ມັນໄດ້ມາດ້ວຍການປະພຶດກຸສົນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຍາວນານ ແລະດ້ວຍການຝຶກວິນັຍສິບປະການ ຄື ການຄວບຄຸມ (ຍະມະ) ແລະການປະຕິບັດ (ນິຍະມະ). ມັນລຶກລັບ ແລະລຶກຊຶ້ງ; ຄົນບໍ່ຮູ້ຍ່ອມດູໝິ່ນມັນ».
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A genuinely liberating religious discipline may be universally applicable and deeply beneficial, yet remain subtle and easily misunderstood; therefore it is often criticized by the undiscerning. True practice requires sustained merit and disciplined ethical-spiritual training (the ‘tenfold’ restraints/observances).
In Bhīṣma’s instruction during the Śānti Parva, he describes an ancient, profound observance—the Pāśupata vow—praising its universal suitability and imperishable spiritual value, while noting that ignorant people tend to disparage what they do not understand.