गन्धर्वाप्सरसाकीर्णे नानाद्रुमलतावृते । ऋषिसड्चै: परिवृतं दक्ष धर्मभूतां वरम्,वह स्थान गन्धर्वों और अप्सराओंसे भरा था। भाँति-भाँतिके वृक्षसमूह और लताएँ वहाँ सब ओर छा रही थीं। धर्मात्माओंमें श्रेष्ठ प्रजापति दक्ष ऋषिसमुदायसे घिरे हुए बैठे। उस समय पृथ्वी, अन्तरिक्ष तथा स्वर्गलोकके निवासी भी वहाँ जुटे हुए थे और वे सब-के- सब हाथ जोड़कर प्रजापतिको प्रणाम करके उनकी सेवामें खड़े थे
vaiśampāyana uvāca | gandharvāpsarasākīrṇe nānādrumalatāvṛte | ṛṣisaṅghaiḥ parivṛtaṃ dakṣaṃ dharmabhūtāṃ varaṃ ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ບ່ອນນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຄັນທະວະ ແລະ ອັບສະຣາ, ແລະຖືກປົກຄຸມຮອບດ້ານດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ນານາຊະນິດ ແລະ ເຄືອໄມ້ຫຼາກຫຼາຍ. ທີ່ນັ້ນ ປະຊາປະຕິ ທັກສະ—ຜູ້ເປັນເລີດໃນບັນດາຜູ້ຖືທຳ—ນັ່ງຢູ່ທ່າມກາງສະພາລຶສີທີ່ຫ້ອມລ້ອມ».
वैशम्पायन उवाच
The verse foregrounds dharmic authority: the foremost righteous figure (Dakṣa) is honored by sages and celestial beings alike, suggesting that true leadership is grounded in dharma and recognized through reverence and service rather than force.
Vaiśampāyana describes a grand, idyllic gathering-place filled with celestial beings and lush vegetation, where Prajāpati Dakṣa sits surrounded by Ṛṣis; beings from earth, the mid-region, and heaven assemble, bow with folded hands, and stand in attendance.