Shloka 366
Adhyāya 283: Varṇa-vṛtti, Nyāya-ārjana, and the Decline-and-Restoration of Dharma (वर्णवृत्तिः न्यायार्जनं च)
ततः: किलकिलाशब्दैसकाशं पूरयन्निव । वे भयंकर रूपधारी विशालकाय रुद्रगण सैकड़ों और हजारोंकी टोलियाँ बनाकर अपनी किलकारियोंसे आकाशको गुँजाते हुए-से दक्षयज्ञका विध्वंस करनेके लिये बड़ी तेजीके साथ टूट पड़े
tataḥ kilakilāśabdaiḥ sakāśaṃ pūrayann iva | te bhayaṅkara-rūpadhāriṇaḥ viśāla-kāyā rudragaṇāḥ śataśaḥ sahasraśaś ca gaṇīkṛtya svābhiḥ kilakilābhiḥ ākāśaṃ ghoṣayanta iva dakṣayajñasya vidhvaṃsārthaṃ mahāvegāt samabhipetuḥ ||
ແລ້ວຕໍ່ມາ ດັ່ງກັບວ່າກໍາລັງເຕີມເຕັມທ້ອງຟ້າທັງປວງດ້ວຍສຽງຮ້ອງຮົບອັນແຫຼມຄົມ, ກອງຮຸດຣະ—ຜູ້ມີຮູບຮ່າງນ່າຢ້ານ ແລະກາຍໃຫຍ່ມະໂຫລານ—ໄດ້ຮວມຕົວເປັນກຸ່ມໆ ນັບຮ້ອຍນັບພັນ. ດ້ວຍສຽງກະໂຫຼກກະໂຫຼກຂອງພວກເຂົາ ທ້ອງຟ້າດັ່ງກັບກ້ອງກັງວານ, ແລະພວກເຂົາກໍພຸ່ງເຂົ້າໄປດ້ວຍຄວາມໄວອັນຫຼາຍ ເພື່ອທໍາລາຍຍັດຍະຂອງດັກສະ. ຂໍ້ຄວາມນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພິທີກໍາເມື່ອຂາດຄວາມເຄົາລົບແລະຄວາມປະພຶດອັນຖືກຕ້ອງ ອາດກາຍເປັນເຫດແຫ່ງຄວາມພິນາດ ບໍ່ແມ່ນເຫດແຫ່ງບຸນກຸສົນ.
दक्ष उवाच
Educational Q&A
Ritual action (yajña) is not self-justifying; when performed with arrogance, exclusion, or disrespect toward the divine and the righteous, it loses its sanctity and can invite downfall. Dharma requires inner propriety and reverence, not merely external ceremony.
Dakṣa describes the sudden onslaught of Rudra’s fearsome attendants. In large bands, they fill the sky with piercing cries and charge swiftly with the intent to wreck Dakṣa’s sacrificial proceedings.