प्राप्तोडस्मि भगवन् देव त्वत्सकाशमनिन्दित । यत् कर्तव्यं मया देव तद् भवान् वक्तुमहसि,'भगवन्! अनिन्द्य देव! मैं आपके निकट आया हूँ। प्रभो! मुझे जो कार्य करना हो, उसके लिये आप मुझे आज्ञा दें!
prāpto ’smi bhagavan deva tvat-sakāśam anindita | yat kartavyaṁ mayā deva tad bhavān vaktum arhasi ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ໂອ ພຣະເທວະຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ແລະຄວນແກ່ການນົບນ້ອມ! ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາຢູ່ໃນພຣະສຳນັກຂອງພຣະອົງແລ້ວ. ໂອ ພຣະອົງ, ຂໍພຣະອົງບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າຄວນເຮັດສິ່ງໃດ; ຂໍພຣະອົງອອກພຣະບັນຊາກ່ຽວກັບໜ້າທີ່ທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂ້າພະເຈົ້າໃນບັດນີ້».
भीष्म उवाच
The verse models dharmic humility: when uncertain about right action, one should approach a worthy authority with reverence and ask for clear instruction about one’s kartavya (obligatory duty), placing ego aside and prioritizing ethical correctness.
Bhīṣma addresses a revered divine figure, stating that he has come near and requesting explicit guidance on what he should do next—framing the moment as a formal appeal for direction in duty and conduct.