Shloka 50
श्रेयो-धर्मकर्मविचारः
Inquiry into Śreyas, Dharma, and Karma
सप्तैव संहारमुपप्लवानि सम्भाव्य संतिष्ठति जीवलोके । ततोडव्ययं स्थानमनन्तमेति देवस्य विष्णोरथ ब्रह्मणश्न | शेषस्य चैवाथ नरस्य चैव देवस्य विष्णो: परमस्य चैव
saptāiva saṃhāram upaplavāni sambhāvya saṃtiṣṭhati jīvaloke | tato 'vyayaṃ sthānam anantam eti devasya viṣṇor atha brahmaṇaś ca | śeṣasya caivātha narasya caiva devasya viṣṇoḥ paramasya caiva ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ເມື່ອເຂົາເຂົ້າໃຈວ່າໂລກທັງເຈັດເປັນສິ່ງທີ່ຕ້ອງລະລາຍ ແລະບໍ່ໝັ້ນຄົງ, ຍອກຄີຈຶ່ງພັກອາໄສຢ່າງໝັ້ນຄົງໃນໂລກຂອງສັດມີຊີວິດ ໂດຍປາສະຈາກຄວາມໂສກແລະຄວາມຫຼົງ. ແລ້ວເມື່ອຮ່າງກາຍສິ້ນສຸດ ລາວບັນລຸສະຖານທີ່ອະວິນາດ ແລະອະນັນຕະ—ພົ້ນຈາກຂອບເຂດຂອງສະຖານທີ່ ເວລາ ຫຼືວັດຖຸ. ບາງຄົນລະບຸວ່າສະຖານນັ້ນແມ່ນໄກລາສະຂອງພຣະສິວະ; ບາງຄົນວ່າແມ່ນໄວກຸນຖະຂອງພຣະວິສະນຸ; ບາງຄົນວ່າແມ່ນສັດຕະຍະໂລກຂອງພຣະພຣະຫມາ; ອື່ນໆວ່າແມ່ນດິນແດນຂອງເສສະ (ອະນັນຕະ); ບາງຄົນເອີ້ນວ່າເປັນສະຖານສູງສຸດຂອງອັດຕາ; ແລະບາງຄົນອະທິບາຍວ່າເປັນສະພາບຂອງພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ອັນແຜ່ຊາຍທົ່ວໄປ ແລະເປັນຈິດຮູ້ອັນສະຫວ່າງໄສ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Recognize the impermanence of all cosmic realms, live steadily without grief or delusion, and aim for the imperishable, infinite reality—variously named by traditions but pointing to the highest liberation.
Bhīṣma instructs on the yogin’s outlook: seeing even the seven worlds as perishable, the yogin remains composed in embodied life and, at death, attains the supreme abode, which different schools describe as the highest divine realm or as Brahman itself.