Shloka 38
श्रेयो-धर्मकर्मविचारः
Inquiry into Śreyas, Dharma, and Karma
शतं सहस्त्राणि ततक्ष्रित्वा प्राप्रोति वर्ण हरितं तु पश्चात् स चैव तस्मिन् निवसत्यनीशो युगक्षये तपसा संवृतात्मा
śataṃ sahasrāṇi tatakṣṛtvā prāpnoti varṇaṃ haritaṃ tu paścāt | sa caiva tasmin nivasaty anīśo yugakṣaye tapasā saṃvṛtātmā ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: “ຫຼັງຈາກຖືກທຸບທຳ (ຄື ຜ່ານຄວາມທຸກທໍລະມານ) ເປັນຮ້ອຍພັນໆ ຄັ້ງ/ປີ ແລ້ວ, ສັດຜູ້ມີກາຍນັ້ນຕໍ່ມາໄດ້ຮັບສີຂຽວອອກໝອກ—ເປັນນິມິດວ່າເຂົ້າສູ່ການເກີດຕ່ຳ ເຊັ່ນ ສັດ ແລະ ນົກ. ໃນສະພາບນັ້ນດ້ວຍ ເຂົາອ່ອນແອ ຖືກບີບຄັ້ນ ແລະຢູ່ດ້ວຍຄວາມທຸກຢ່າງໃຫຍ່. ແຕ່ເມື່ອຍຸກສິ້ນສຸດ ຈິດໃນຂອງເຂົາ—ຖືກປົກປ້ອງ ແລະທຳໃຫ້ໝັ້ນຄົງໂດຍ ຕະປະ (ພະລັງແຫ່ງຄວາມພາກພຽນ/ຕະບະ ຫຼື ຜົນສຸກງອກງາມຂອງບຸນເກົ່າແລະປັນຍາ) —ຈຶ່ງຖືກຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກພິບັດນັ້ນ.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Actions have long-lasting consequences: after prolonged suffering in punitive states, a being may fall into constrained lower births; yet the accumulated force of tapas—understood as austerity and/or ripened past merit and discernment—can eventually protect the self and enable release from danger.
Bhishma describes a post-mortem trajectory: extended torment (interpreted by the tradition as hellish wandering), followed by rebirth in lower, helpless conditions (symbolized by a ‘green’ state), and finally a rescue at the end of an aeon through the protective power of tapas.