Shloka 273
Yudhiṣṭhira’s Remorse and Vyāsa’s Teaching on Impermanence (Śoka-nivāraṇa)
मैवमित्यब्रवीद् व्यासो निगृहाय मुनिसत्तम: । वैशम्पायनजी कहते हैं-जनमेजय! अपने बन्धु-जनोंके शोकसे विह्बल होकर युधिष्ठिरको ऐसी बातें करते देख मुनिवर व्यासजीने उन्हें रोककर कहा--“नहीं, ऐसा नहीं हो सकता”
māivam ity abravīd vyāso nigṛhāya munisattamaḥ |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຣາຊາ ຈະນະເມຊະຍະ! ເມື່ອເຫັນຢຸທິສຖິຣ ຖືກຄວາມໂສກເສົ້າເນື່ອງຈາກຍາດພີ່ນ້ອງຄອບງຳ ແລະເວົ້າຢ່າງນັ້ນ, ມະຫາມຸນີ ວຽສະ—ຜູ້ປະເສີດສຸດໃນຫມູ່ນັກຕະບະ—ໄດ້ຫ້າມເຂົາ ແລະກ່າວວ່າ: “ບໍ່, ຢ່າງນັ້ນບໍ່ອາດເປັນໄດ້”»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even in intense sorrow, one should not be carried away into harmful conclusions; a wise guide restrains grief-driven speech and redirects the mind toward dharma and steadiness.
After the war, Yudhiṣṭhira, shaken by grief for slain relatives, speaks despairingly; Vyāsa intervenes, checks him, and firmly rejects his line of thought—setting up further instruction in the Śānti discourse.