Shloka 10
परिव्राजक-आचारः (Conduct of the Wandering Renunciant) — Mahābhārata, Śānti-parva 269
पुरस्ताद् भावितात्मानो यथावच्चरितव्रता: । चरन्ति धर्म कृच्छेडपि दुर्गे चैवापि संहता:
purastād bhāvitātmāno yathāvac caritavratāḥ | caranti dharmaṃ kṛcchre 'pi durge caivāpi saṃhatāḥ ||
ກະປິລະ ກ່າວວ່າ: «ໃນການເກົ່າກ່ອນ ບຸກຄົນຜູ້ມີວິໄນໃນການປະພຶດ ໄດ້ຊໍາລະຈິດໃນຂອງຕົນໃຫ້ບໍລິສຸດກ່ອນ ໂດຍປະຕິບັດຂໍ້ຈໍາກັດທີ່ຈໍາເປັນໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ແມ່ນແຕ່ເມື່ອພົບຄວາມລໍາບາກ ຫຼືຕ້ອງຜ່ານສະຖານທີ່ທຸກທ້ອນແລະອັນຕະລາຍ ພວກເຂົາກໍຍັງຮ່ວມໃຈກັນ ແລະດໍາເນີນການປະຕິບັດທຳມະຮ່ວມກັນ. ສໍາລັບຄົນເກົ່າເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ປະຕິບັດທຳມະເປັນຊຸມຊົນຜູກພັນ ການປະຕິບັດນັ້ນເອງຖືກຮູ້ສຶກເປັນຄວາມສຸກ; ພວກເຂົາບໍ່ຕົກໃນຄວາມຜິດທີ່ຈໍາເປັນຕ້ອງມີການຊໍາລະບາບ (prāyaścitta)».
कपिल उवाच
Educational Q&A
True dharma is sustained by inner purification and disciplined observance of vows; when practiced correctly and collectively, it becomes a source of joy and prevents moral lapses that would otherwise demand expiation.
Kapila contrasts an earlier ideal of practitioners who purified themselves first and then continued dharma even through hardship and dangerous conditions, emphasizing their unity (saṃhati) and the resulting freedom from the need for prāyaścitta.