Shloka 19
कुण्डधारोपाख्यानम्
Kuṇḍadhāra-Upākhyāna: Dharma’s Superiority over Wealth and Desire
श्रद्धां कुरु महाप्राज्ञ ततः प्राप्स्यसि यत् परम् | श्रद्धावान् श्रद्धानश्चव धर्मश्वैव हि जाजले । स्ववर्त्मनि स्थितश्चैव गरीयानेव जाजले,महाज्ञानी जाजलि! तुम इसपर श्रद्धा करो। तदनन्तर इसके अनुसार आचरण करनेसे तुम्हें परमगतिकी प्राप्ति होगी। श्रद्धा करनेवाला श्रद्धालु पुरुष साक्षात् धर्मका स्वरूप है। जाजले! जो श्रद्धापूर्वक अपने धर्मपर स्थित है, वही सबसे श्रेष्ठ माना गया है”
śraddhāṃ kuru mahāprajña tataḥ prāpsyasi yat param | śraddhāvān śraddadhānaś ca dharmaś caiva hi jājale | svavartmani sthitaś caiva garīyān eva jājale ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຈົ່ງວາງສັດທາ (śraddhā) ໃນສິ່ງນີ້; ແລ້ວເມື່ອປະພຶດຕາມ ເຈົ້າຈະບັນລຸເປົ້າໝາຍສູງສຸດ. ເພາະວ່າ ໂອ ຈາຈາເລ, ຜູ້ມີສັດທາ ແລະປະພຶດດ້ວຍຄວາມເຊື່ອມັ່ນອັນຈິງໃຈ ແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນຮູບທີ່ມີຊີວິດຂອງ ທັມມະ (Dharma). ແລະ ໂອ ຈາຈາເລ, ຜູ້ທີ່ຍືນຢັນຢູ່ໃນເສັ້ນທາງອັນຖືກຕ້ອງຂອງຕົນດ້ວຍສັດທາ ຖືກນັບວ່າປະເສີດທີ່ສຸດ».
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Faith (śraddhā) is not merely belief but a force that grounds ethical practice; one who acts with sincere conviction and remains steady on one’s rightful path becomes, in effect, an embodiment of Dharma and reaches the highest good.
In Bhīṣma’s instruction within the Śānti Parva, he addresses the sage Jājale/Jājali, urging him to cultivate faith and to live accordingly, praising steadfast adherence to one’s own dharmic path as the mark of true excellence.