Shloka 39
Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
शंस मे तन्महाप्राज्ञ भृशं वै श्रद्धधामि ते । वणिकूपुत्र! यदि इस प्रकार आत्मतीर्थमें पशु अर्थात् अज्ञानी मानव आत्मयज्ञका सौभाग्य नहीं पा सकते तो किस कर्मसे उन्हें सुखकी प्राप्ति हो सकती है? महामते! यह बात मुझे बताओ। मैं तुम्हारे कथनपर अधिक श्रद्धा रखता हूँ || ३८ $ ।।
tulādhāra uvāca | uta yajñā uta ayajñā makhaṁ nāpnuvanti te kvacit |
ຂໍໃຫ້ເຈົ້າບອກຂ້ອຍເຖິງເລື່ອງນັ້ນ, ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ; ຂ້ອຍເຊື່ອຖືຄໍາຂອງເຈົ້າຢ່າງແຮງກ້າ. ໂອ ລູກຊາຍພໍ່ຄ້າ! ຖ້າໃນອັດຕາທີ່ເປັນທີ່ຈາລິກພາຍໃນນີ້ ສັດ—ໝາຍເຖິງມະນຸດຜູ້ມືດບອດ—ບໍ່ອາດໄດ້ຮັບສິຣິແຫ່ງອັດຕະຍັດຍາ, ແລ້ວດ້ວຍການກະທຳໃດພວກເຂົາຈຶ່ງຈະໄດ້ຮັບຄວາມສຸກ? ຈົ່ງບອກຂ້ອຍ. ທຸລາທາຣ ກ່າວວ່າ: «ບຸລຸດຜູ້ອວດອ້າງ ທີ່ພິທີຂອງເຂົາເສຍຫາຍເນື່ອງຈາກຂໍ້ບົກພ່ອງເຊັ່ນຂາດສັດທາ ນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ບັນລຸຍັດຍາແທ້ເລີຍ; ການກະທຳຂອງເຂົາບໍ່ຄວນເອີ້ນວ່າ ‘ຍັດຍາ’. ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາບໍ່ເໝາະທັງຍັດຍາພາຍໃນ (ໃນໃຈ) ແລະບໍ່ເໝາະທັງຍັດຍາພາຍນອກ (ພິທີການ). ສ່ວນຜູ້ມີສັດທາ ຈະເຮັດໃຫ້ການຖວາຍສໍາເລັດດ້ວຍ ນ້ໍາມັນເນີຍ (ghee), ນົມ, ນົມສົ້ມ, ແລະໂດຍພິເສດຄື ປູຣະນາຫຸຕິ (ອາຫຸຕິສຸດທ້າຍອັນເຕັມ). ແລະໃນຫມູ່ຜູ້ມີສັດທາທີ່ຂາດປັດໃຈ ກໍກ່າວກັນວ່າ ແມ່ນແຕ່ງົວກໍຊ່ວຍເຮັດໃຫ້ຍັດຍາຂອງເຂົາສໍາເລັດ—ດ້ວຍການສຳຜັດຂົນຫາງ, ນ້ໍາຈາກເຂົາ, ແລະຝຸ່ນຈາກກີບ»។
तुलाधार उवाच
Educational Q&A
A ritual without faith and sincerity is not truly a yajña; genuine worship depends on inner purity and śraddhā rather than display or expense, and even simple means can be spiritually complete when grounded in devotion.
Tulādhāra instructs his interlocutor by contrasting hypocritical, faithless ritualists—who fail to attain the fruit of sacrifice—with faithful practitioners, explaining how true completion of sacrifice is tied to sincerity, and symbolically affirming that the faithful poor are not excluded from spiritual fulfillment.