Shloka 36
Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
न श्राववयन् न च यजन् न ददद् ब्राह्मणेषु च । काम्यां वृत्ति लिप्समान: कां गतिं याति जाजले । इदं तु दैवतं कृत्वा यथा यज्ञमवाप्रुयात्
na śrāvayan na ca yajan na dadad brāhmaṇeṣu ca | kāmyāṃ vṛttiṃ lipsamānaḥ kāṃ gatiṃ yāti jājale || idaṃ tu daivataṃ kṛtvā yathā yajñam avāpnuyāt, jājale ||
ຈູລາທາຣະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຈາຈາລີ, ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ໃຫ້ມີການສວດ/ຮຽນພຣະເວດ, ບໍ່ປະກອບຍັນ, ບໍ່ໃຫ້ທານແກ່ພຣາຫມັນ, ແລະ ດໍາລົງຊີວິດໂດຍຖືກຂັບເຄື່ອນດ້ວຍຄວາມຢາກໄດ້ຄວາມສຸກອັນຫວານຊື່ນ—ຈະໄປຮອດຄວາມເປັນໄປແບບໃດ? ເຂົາຈະຕົກສູ່ຊະຕາກໍາອັນຕໍ່າຕໍ່າ ແລະ ຄວນຖືກຕໍາໜິ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ທໍາມະອັນບໍ່ມີຄວາມຢາກ (ນິດກາມ) ເປັນເທວະດາຂອງຕົນ—ນັບຖືມັນເປັນສິ່ງຄວນບູຊາສູງສຸດ—ຈະໄດ້ຮັບຜົນແທ້ຂອງຍັນ ຄື ໂມກະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ)».
चुलाधार उवाच
Educational Q&A
Desire-driven conduct (kāmyā vṛtti) and neglect of one’s ethical-religious duties leads to a degraded destiny, whereas treating desireless dharma as the supreme object of reverence yields the real fruit of sacrifice—mokṣa (liberation).
In the Chūlādhāra–Jājali discourse of the Śānti Parva, Chūlādhāra instructs the ascetic Jājali by contrasting outward, desire-motivated religiosity with inner, desireless commitment to dharma, redefining ‘yajña’s true result as liberation rather than worldly gain.