Shloka 266
Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
न चैतानृत्विजो लुब्धा याजयन्ति फलार्थिन: । वे सात््विक महापुरुष उस ब्रह्मधामको ही प्राप्त होते हैं
na caitān ṛtvijo lubdhā yājayanti phalārthinaḥ | sāttvikā mahāpuruṣāḥ brahmadhāmaiva prāpnuvanti, na te svargakāṅkṣiṇaḥ; na te yaśo-dhanārthaṃ yajante; satpuruṣamārgeṇa caranti ca ahiṃsrayajñān anuṣṭhānti | vanaspati-annaphala-mūlāni eva te haviṣyaṃ manyante; dhanecchukānāṃ lubdhānām ṛtvijāṃ tair yajño na kāryate ||
ຈູລາທາຣາ ກ່າວວ່າ ພຣາຫມະນະຜູ້ເປັນປະໂຣຫິດທີ່ໂລບ ບໍ່ຍອມປະກອບພິທີຍັດຍະໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ສະແຫວງຫາຜົນຕອບແທນໃນໂລກ. ມະຫາບຸລຸດຜູ້ມີສັດຕະວິກ ມຸ່ງໝາຍແຕ່ພຣະທາມພຣະພຣະຫມັນອັນສູງສຸດ; ບໍ່ປາຖະໜາສະຫວັນ ແລະບໍ່ປະກອບຍັດຍະເພື່ອຊື່ສຽງຫຼືຊັບສິນ. ເດີນຕາມທາງຂອງສັດບຸລຸດ ພວກເຂົາປະກອບພິທີທີ່ປາສຈາກຄວາມຮຸນແຮງ ແລະນັບເອົາພືດພັນ, ເຂົ້າທັນຍາຫານ, ໝາກໄມ້ ແລະຮາກໄມ້ ເປັນຮະວິດ (ເຄື່ອງບູຊາ) ເທົ່ານັ້ນ. ເນື່ອງຈາກການບູຊາແບບນີ້ບໍ່ໃຫ້ກຳໄລ ປະໂຣຫິດຜູ້ຫວັງຜົນຈຶ່ງປະຕິເສດບໍ່ຈັດພິທີໃຫ້.
चुलाधार उवाच
Educational Q&A
True religious practice is defined by purity and non-violence, not by the pursuit of heaven, fame, or wealth. Those who seek Brahman as the highest goal offer simple, harmless oblations; greed-driven ritualism is criticized.
Chulādhāra contrasts sāttvika seekers with profit-seeking priests: the former perform non-violent sacrifices with plant-based offerings and aim for Brahman, while the latter refuse to officiate because there is no material gain.