Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
तथा प्रज्ञानतृप्तस्य नित्यतृप्ति: सुखोदया । जैसे सब प्रकारके रसोंसे तृप्त हुआ मनुष्य किसी भी रसका अभिनन्दन नहीं करता
tathā prajñāna-tṛptasya nitya-tṛptiḥ sukhodayā |
ຈູລາທາຣາ ສອນວ່າ: «ສຳລັບຜູ້ທີ່ອິ່ມເຕັມດ້ວຍປັນຍາ—ຜູ້ທີ່ຈິດໃນສະຫງົບພໍໃຈໃນຄວາມເຂົ້າໃຈອັນແທ້—ຈະເກີດຄວາມພໍໃຈອັນຖາວອນ ທີ່ຫຼ້ຽງຕົນເອງ ແລະເປັນບໍ່ນ້ຳແຫ່ງຄວາມສຸກອັນຍືນຍາວ. ເຫມືອນຄົນທີ່ຊິມລົດທຸກຢ່າງຈົນອິ່ມ ບໍ່ວິ່ງຕາມລົດໃດໜຶ່ງອີກ; ດັ່ງນັ້ນຜູ້ຮູ້ທີ່ເຕັມດ້ວຍຄວາມປິຕິແຫ່ງປັນຍາ ບໍ່ສະແຫວງຫາການປອບໃຈຢູ່ທີ່ອື່ນ ແລະດຳລົງຢູ່ໃນຄວາມຜາສຸກອັນບໍ່ໝົດສິ້ນ».
चुलाधार उवाच
True and lasting happiness arises from fulfillment in wisdom (prajñāna). When one is inwardly satisfied by knowledge, craving for external pleasures fades, and a steady, inexhaustible contentment remains.
In the Śānti Parva’s instructional dialogue, Chūlādhāra is explaining an ethical-spiritual principle: the person established in wisdom becomes naturally content, like someone already satiated by all tastes, and therefore no longer seeks validation or pleasure from particular sense-objects.