Shloka 173
Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
सर्वभूतोपघातश्न॒ फलभावे च संयम: । हमने सुना है कि यदि कर्ममें किसी प्रकारकी त्रुटि हो जानेके कारण वह गुणहीन हो जाय तो भी यदि वह निष्कामभावसे किया जा रहा है तो श्रेष्ठ ही है अर्थात् वह कल्याणकारी ही होता है। निष्कामभावसे किये जानेवाले कर्ममें यदि कुत्ते आदि अपवित्र पशुओंके द्वारा स्पर्श हो जानेसे कोई बाधा भी आ जाय तथापि वह कर्म नष्ट नहीं होता
sarvabhūtopaghātaś ca phalabhāve ca saṁyamaḥ |
ຈູລາທາຣາ ສອນວ່າ ຄວນສຳລວມຕົນບໍ່ໃຫ້ເຮັດຮ້າຍສັດມີຊີວິດໃດໆ ແລະຄວນຝຶກໃຈໃຫ້ມີວິໄນຕໍ່ຄວາມຢາກໄດ້ຜົນ. ແມ່ນແຕ່ການກະທຳນັ້ນຈະມີຂໍ້ບົກພ່ອງພາຍນອກ ຫຼືຖືກຂັດຂວາງໂດຍຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດທີ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍບັງເອີນ ຖ້າເຮັດດ້ວຍໃຈນິສກາມ (ບໍ່ໂລບຜົນ) ການນັ້ນກໍຍັງມີພະລັງທາງຈິດວິນຍານ ແລະນຳໄປສູ່ຄວາມດີ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນທຸກການງານ ການຄວບຄຸມຄວາມຄິດຢາກໄດ້ຜົນ ແລະອະຫິງສາຕໍ່ສັດທັງປວງ ແມ່ນຈຳເປັນ.
चुलाधार उवाच
Educational Q&A
Restrain violence toward all beings and restrain the mind from craving the fruits of action; actions done without selfish desire remain beneficial even if outwardly imperfect.
In the Shanti Parva’s didactic dialogue, Chūlādhāra instructs the listener on ethical discipline, emphasizing non-injury and detachment from results as the measure of true merit in action.