Shloka 29
कालनियमः शोकशमनं च
Kāla as Regulator; Pacification of Grief
ये स्वधर्मादपेतेभ्य: प्रयच्छन्त्यल्पबुद्धय: । शतं वर्षाणि ते प्रेत्य पुरीषं भुज्जते जना:,“जो मन्दबुद्धि मानव अपने धर्मसे गिरे हुए मनुष्योंको धन देते हैं, वे मरनेके बाद सौ वर्षोंतक विष्ठा भोजन करते हैं
ye svadharmādapetebhyaḥ prayacchanty alpabuddhayaḥ | śataṃ varṣāṇi te pretya purīṣaṃ bhuñjate janāḥ ||
ໄວສຳປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ມີປັນຍານ້ອຍທີ່ໃຫ້ຊັບ ຫຼືການອຸປະຖຳ ແກ່ຜູ້ທີ່ຫຼຸດພົ້ນຈາກທຳຂອງຕົນ—ເມື່ອຕາຍໄປ ກ່າວກັນວ່າຈະກິນຂີ້ເປື້ອນເປັນເວລາຮ້ອຍປີ. ຄໍາກະວີນີ້ເຕືອນວ່າ ທານທີ່ໃຫ້ແກ່ຄົນອະທຳ ແລະກາຍເປັນການຫຼ້ຽງອະທຳ ຈະຖືກປົກປົ່ງທາງຈິດທຳ ແລະໃຫ້ຜົນເຈັບປວດ ບໍ່ແມ່ນກຸສົນ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Charity is not automatically meritorious; it must be guided by discernment and dharma. Supporting those who have abandoned righteous conduct is portrayed as enabling adharma, bringing severe posthumous suffering rather than spiritual merit.
Vaiśampāyana delivers a moral injunction within the didactic discourse of the Śānti Parva, emphasizing standards for righteous giving and warning of karmic consequences when gifts are misdirected toward the dharma-fallen.