Shloka 14
अहिंसा-प्रधान धर्मविचारः
Ahiṃsā as the Superior Dharma: Practical and Scriptural Reasoning
उनके बारंबार कहनेपर वह मानिनी नारी निष्प्राण-सी होकर मौन रह गयी। “हाँ या 'ना' कुछ भी न बोल सकी। तदनन्तर देवताओंके भी देवता और ईश्वरोंके भी ईश्वर लोकनाथ ब्रह्माजी स्वयं ही अपने मनमें बड़े प्रसन्न हुए और मुसकराते हुए समस्त लोकोंकी ओर देखने लगे ।।
nivṛttaroṣe tasmiṃs tu bhagavaty aparājite | sā kanyātha jagāmāsya samīpād iti naḥ śrutam ||
ເມື່ອຖືກເວົ້າຊ້ຳໆ ນາງຜູ້ມີກຽດສັກສີນັ້ນ ກໍ່ເຫມືອນຄົນໄຮ້ລົມຫາຍໃຈ ນິ່ງງຽບ ບໍ່ອາດເວົ້າວ່າ «ແມ່ນ» ຫຼື «ບໍ່» ໄດ້. ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນເທວະເຫນືອເທວະ ແລະເຈົ້າເຫນືອເຈົ້າ ຜູ້ເປັນນາຖແຫ່ງໂລກ ກໍ່ຍິນດີໃນໃຈດ້ວຍຕົນເອງ ແລ້ວຍິ້ມມອງໄປຫາໂລກທັງປວງ. ແລະເມື່ອຄວາມໂກດຂອງພຣະຜູ້ຈະພ່າຍບໍ່ໄດ້—ພຣະພຣະຫມາ—ສະຫງົບລົງ ນາງກັນຍານັ້ນກໍ່ຖອນອອກຈາກພຣະອົງ ດັ່ງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຍິນມາ.
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical value of mastering anger: when wrath subsides, conflict naturally de-escalates and relationships or encounters can conclude without harm.
After Brahmā’s anger is pacified, the maiden departs from his presence; the narrator frames it as received tradition (“thus we have heard”), signaling a reported episode within Bhīṣma’s discourse.