Shloka 19
Jājali–Tulādhāra-saṃvāda: Yajña, Vṛtti, and Ātma-tīrtha (जाजलि-तुलाधार-संवादः)
प्रपितामह ब्रह्माके कुपित होनेपर उनके क्रोधके महान् वेगसे सभी स्थावर-जजड़म प्राणी दन्ध होने लगे ।। ततो<थध्वरजट: स्थाणुर्वेदाध्वरपति: शिव: । जगाम शरण देवो ब्रह्माणं परवीरहा,तब यज्ञ ही जिनकी जटाएँ हैं तथा जो वेदों और यज्ञोंके प्रतिपालक हैं, वे शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले कल्याणकारी भगवान् शिव ब्रह्माजीकी शरणमें गये
tataḥ śmaśrujaṭaḥ sthāṇur vedādhvarapatiḥ śivaḥ | jagāma śaraṇaṃ devo brahmāṇaṃ paravīrahā ||
ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວພຣະສິວະຜູ້ມີພຣະພອນ—ຜູ້ຖືກເອີ້ນວ່າ ສະຖານຸ (Sthāṇu), ຜູ້ມີຜົມມັດເປັນກອງດັ່ງພິທີຍັດ, ເປັນຜູ້ອະນຸລັກວິເທດ ແລະ ຍັດ, ແລະເປັນຜູ້ປາບວິລະຊົນສັດຕູ—ໄດ້ໄປຂໍພຶ່ງພາພຣະພຣະຫມາ. ໃນພື້ນຫຼັງ ເມື່ອຄວາມໂກດຂອງພຣະພຣະຫມາປະທຸຂຶ້ນດ້ວຍແຮງອັນມະຫາສານ ສັດທັງປວງ—ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະ ທີ່ຢູ່ນິ່ງ—ກໍເລີ່ມຖືກເຜົາໄໝ້; ດັ່ງນັ້ນ ພຣະສິວະຈຶ່ງໄປຂໍການຄຸ້ມຄອງຈາກພຣະພຣະຫມາ ເພື່ອຫຍຸດຢັ້ງຄື້ນທຳລາຍ ແລະ ຟື້ນຟູລະບຽບແຫ່ງຈັກກະວານ.
नारद उवाच
Educational Q&A
Even the mightiest forces must be governed by restraint and aligned with dharmic order. When anger becomes world-burning, restoration comes through humility, seeking refuge, and mediation—here symbolized by Śiva approaching Brahmā to pacify destructive wrath and protect beings.
Brahmā’s anger rises with overwhelming power, endangering all beings. In response, Śiva—described as the protector of Vedic sacrifice and a formidable destroyer of foes—goes to Brahmā for refuge, implying an attempt to calm or redirect that cosmic fury.