Shloka 15
Jājali–Tulādhāra-saṃvāda: Yajña, Vṛtti, and Ātma-tīrtha (जाजलि-तुलाधार-संवादः)
तस्य चिन्ता समुत्पन्ना संहारं प्रति भूपते । चिन्तयन् नाध्यगच्छच्च संहारे हेतुकारणम्
tasya cintā samutpannā saṃhāraṃ prati bhūpate | cintayan nādhyagacchac ca saṃhāre hetukāraṇam, bhūpāla ||
ນາຣະດາ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະຣາຊາ, ໃນພຣະທິດາຂອງປິຕາມະຫະ (ພຣະພຣົມ) ໄດ້ເກີດຄວາມກັງວົນເຖິງການລະລາຍ—ການຫຼຸດຈຳນວນສັດມີຊີວິດອັນຫຼາຍລົ້ນ. ແຕ່ເຖິງຈະຄິດພິຈາລະນາດົນນານ ພຣະອົງກໍບໍ່ອາດເຫັນເຫດຜົນອັນຖືກຕ້ອງ ແລະ ສົມຄວນ ທີ່ຈະຮອງຮັບການທຳລາຍສັດເຫຼົ່ານັ້ນ».
नारद उवाच
Educational Q&A
Even when power exists to destroy or reduce life, dharma demands a valid and proportionate cause; mere impulse or administrative convenience is not a sufficient ground for saṃhāra.
Nārada narrates that Brahmā becomes concerned about a potential dissolution (reducing the number of creatures), but despite prolonged reflection he cannot find a proper causal justification for destroying the prajā.