Shloka 22
मृत्योर्ब्रह्मणा नियोजनम् — The Commissioning of Mṛtyu by Brahmā
जो सामान्यतः सम्पूर्ण भूतों और भौतिक गुणोंका त्याग कर देता है, उस मुनिका दुःख उसी प्रकार सुखपूर्वक अनायास नष्ट हो जाता है, जैसे सूर्योदयसे अन्धकार ।।
yaḥ sāmānyataḥ sampūrṇaṃ bhūtānāṃ bhautikaguṇānāṃ ca tyāgaṃ karoti, tasya muneḥ duḥkhaṃ tathā sukhapūrvakam anāyāsena naśyati yathā sūryodayād andhakāram. tamatikrāntakarmāṇam atikrāntaguṇakṣayam | brāhmaṇaṃ viṣayāśśliṣṭaṃ jarāmṛtyū na vindataḥ ||
ວະຍາສະກ່າວວ່າ: «ເມື່ອມຸນີຜູ້ໜຶ່ງສະລະຄວາມຍຶດຕິດຕໍ່ສັດທັງປວງ ແລະຕໍ່ຄຸນລັກສະນະທາງວັດຖຸ (guṇa) ຢ່າງກວ້າງຂວາງແລະຄົບຖ້ວນ ຄວາມໂສກຂອງທ່ານຈະຫາຍໄປຢ່າງງ່າຍດາຍ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຝືນ—ເຫມືອນຄວາມມືດຫາຍໄປເມື່ອຕາເວັນຂຶ້ນ. ຜູ້ທີ່ຂ້າມພົ້ນອໍານາດບັງຄັບຂອງກຳ ແລະເຮັດໃຫ້ອໍານາດຂອງ guṇa ສິ້ນສຸດ ເປັນຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະຫມັນ (Brahman) ແທ້ ແລະບໍ່ພົວພັນກັບອາລົມວັດຖຸ ຈະບໍ່ຖືກຄວາມແກ່ ແລະຄວາມຕາຍຄອບງໍາ»។
व्यास उवाच
Educational Q&A
Suffering ends naturally when one relinquishes attachment to beings and material qualities; the Brahman-knower who is free from clinging to sense-objects and has transcended karma and the guṇas is not spiritually bound by aging and death.
In Śānti Parva’s instruction on liberation, Vyāsa explains to the listener that renunciation and inner detachment lead to effortless dissolution of sorrow, using the sunrise-darkness image, and he characterizes the liberated knower as beyond karma, guṇas, and sense-attachment.