Shloka 24
भिक्षुलक्षणम्—एकचर्याः, अहिंसा, कैवल्याश्रमः
Marks of the Mendicant: Solitary Wandering, Non-Injury, and the Kaivalya-Discipline
बेटा! जो लोग ज्ञानवान् होकर बाहर और भीतर व्याप्त अधियज्ञ (परमात्मा) और अधिदैव (पुरुष) का साक्षात्कार कर लेते हैं, वे ही देवता और वे ही द्विज हैं |। तेषु विश्वमिदं भूतं सर्व च जगदाहितम् । तेषां माहात्म्यभावस्य सदृशं नास्ति किंचन,उन्हींमें यह सारा विश्व, सम्पूर्ण जगत् प्रतिष्ठित है। उनके माहात्म्यकी कहीं कोई तुलना नहीं है
vyāsa uvāca | vatsa! ye janā jñānavantaḥ san bahiḥ antar ca vyāptam adhiyajñam (paramātmānam) adhidaivam (puruṣam) ca sākṣātkurvanti, te eva devāḥ te eva dvijāḥ | teṣu viśvam idaṃ bhūtaṃ sarvaṃ ca jagad āhitam | teṣāṃ māhātmyabhāvasya sadṛśaṃ nāsti kiṃcana ||
ວະຍາສະກ່າວວ່າ: «ລູກເອີຍ, ຜູ້ມີປັນຍາຜູ້ໄດ້ປະຈັກພົບໂດຍກົງ ພຣະອາດຕະສູງສຸດເປັນອົງປະທານໃນຍັດ (adhiyajña) ແລະປະຈັກພົບ “ບຸຣຸສະ” ເປັນເທວະຜູ້ປົກຄອງ (adhidaiva)—ພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນຄວນໄດ້ຊື່ວ່າ ‘ເທວະ’ ແລະພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນແມ່ນດວິຊະແທ້. ໃນພວກເຂົານັ້ນ ຈັກກະວານທັງປວງ ແລະທຸກສິ່ງໃນໂລກ ຖືກສະຖາປະນາໄວ້. ບໍ່ມີສິ່ງໃດຈະທຽບເທົ່າກັບຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງມະຫາພາບທາງວິນຍານຂອງພວກເຂົາໄດ້.»
व्यास उवाच