Shloka 5
Śrī–Indra–Bali Saṃvāda: The Departure and Fourfold Placement of Lakṣmī
स तेषां प्रेत्यभावे च प्रेत्यजातौ विनिश्षये । आगमस्थ: स भूयिष्ठमात्मतत्त्वे न तुष्यति
sa teṣāṃ pretyabhāve ca pretyajātau viniśṣaye | āgamasthaḥ sa bhūyiṣṭham ātmatattve na tuṣyati ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ແມ່ນແທ້ວ່າອາຈານເຫຼົ່ານັ້ນ ອາໄສອຳນາດແຫ່ງຄຳພີ ໄດ້ຕັດສິນແນ່ນອນແລ້ວວ່າ ຫຼັງຈາກຄວາມຕາຍ ອາຕະມັນ/ວິນຍານ ຍັງດຳລົງຢູ່ຫຼືບໍ່ ແລະ ຫຼັງຈາກລະທິ້ງຮ່າງ ຈະເກີດໃໝ່ຫຼືບໍ່; ແຕ່ພຣະຣາຊາ ຈະນະເທວະ ກໍບໍ່ຄ່ອຍພໍໃຈກັບການອະທິບາຍຂອງພວກເຂົາເກືອບທັງໝົດ ກ່ຽວກັບສັດຈະແຫ່ງອາຕະມັນ. ຄວາມບໍ່ພໍໃຈນັ້ນຊີ້ວ່າ ຄວາມໝັ້ນໃຈທາງຄຳສອນຢ່າງດຽວບໍ່ພໍ ຖ້າບໍ່ນຳໄປສູ່ຄວາມເຫັນແຈ້ງຊັດ ກ່ຽວກັບທຳມະຊາດຂອງວິນຍານ ແລະ ຄວາມໝາຍທາງທຳຂອງຊີວິດກັບຄວາມຕາຍ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that authoritative, scripture-based conclusions about post-death existence and rebirth may still fail to satisfy a sincere seeker unless they illuminate ātmatattva—directly clarifying the nature of the Self and its moral implications.
Bhishma reports that various teachers had offered definitive, āgama-based views on whether the jīva persists after death and whether it is reborn; yet King Janadeva remained unconvinced and unsatisfied with their accounts of the Self’s true nature.