Shloka 3
ज्ञानाभ्यासाज्जागरणं जिज्ञासार्थमनन्तरम् | विज्ञानाभिनिवेशात्तु स जागर्त्यनिशं सदा,मनुष्यमें पहले तो ज्ञानका अभ्यास करनेसे जागनेकी आदत होती है, तत्पश्चात् विचार करनेके लिये जागना अनिवार्य हो जाता है तथा जो तत्त्वज्ञान प्राप्त कर लेता है, वह तो ब्रह्ममें निरन्तर जागता ही रहता है
jñānābhyāsāj jāgaraṇaṃ jijñāsārtham anantaram | vijñānābhiniveśāt tu sa jāgarty aniśaṃ sadā ||
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໂດຍການຝຶກຝົນຄວາມຮູ້ທີ່ແທ້ ຄົນເຮົາກ່ອນອື່ນຈຶ່ງເກີດນິໄສຕື່ນຮູ້ລະວັງ. ຕໍ່ມາ ການຕື່ນຢູ່ກາຍເປັນສິ່ງຈຳເປັນເພື່ອການສືບຄົ້ນແລະພິຈາລະນາ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ຕັ້ງມັ່ນໃນປັນຍາທີ່ຮູ້ແຈ້ງແລ້ວ ຍ່ອມຕື່ນຢູ່ເທື່ອ—ບໍ່ຂາດສາຍ—ດຳລົງຢູ່ໃນພຣະພົມ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma outlines a progression: (1) disciplined study and practice of knowledge cultivates inner wakefulness, (2) that wakefulness matures into sustained inquiry (jijñāsā), and (3) when inquiry culminates in realized wisdom (vijñāna), one abides in constant spiritual alertness—steadfast in Brahman.
In the Shanti Parva’s instruction on dharma and liberation, Bhishma continues advising Yudhishthira by describing how a seeker’s inner life evolves from learning, to inquiry, to stable realization—using “wakefulness” as a metaphor for sustained awareness and freedom from ignorance.