अध्याय २०८ — इन्द्रियनिग्रहः, सत्याहिंसात्मकवाक्, कर्मफलविवेकः
Restraint of the Senses, Non-harming Truthful Speech, and Discernment of Karmic Consequence
शीलयौवनतत्त्वन्यस्तथान्य: सिद्धसाध्ययो: । ऋतभवो मरुतश्वैव देवानां चोदितो गण:,देवताओंमें एक वर्ग ऐसा है, जो सुन्दर शील-स्वभाव और अक्षय यौवनसे सम्पन्न है। दूसरा वर्ग सिद्धों और साध्योंका है। ऋभु और मरुतू-ये देवताओंके समुदायोंके नाम हैं
śīla-yauvana-tattva-nyās tathā anyaḥ siddha-sādhyayoḥ | ṛbhavo marutaś caiva devānāṃ codito gaṇaḥ ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໃນຫມູ່ເທວະດາທັງຫຼາຍ ມີກຸ່ມຊັ້ນຕ່າງໆ. ກຸ່ມໜຶ່ງຕັ້ງຢູ່ໃນຄຸນທຳອັນສູງ ແລະມີວັຍໜຸ່ມອັນບໍ່ເສື່ອມ; ອີກກຸ່ມໜຶ່ງແມ່ນພວກ ສິດທະ ແລະ ສາດຍະ. ສ່ວນ ຣຶພຸ ແລະ ມະຣຸດ ກໍເປັນນາມຂອງຫມູ່ເທວະດາ—ກອງເທວະດາທີ່ຖືກຈັດວາງໃນໜ້າທີ່ຂອງຕົນ».
भीष्म उवाच
The verse highlights an ordered cosmos: divine beings are grouped by qualities and functions. Ethical excellence (śīla) and disciplined vitality (yauvana) are presented as defining traits of certain divine classes, implying that virtue and right disposition are foundational even in higher realms.
In Śānti Parva, Bhīṣma is instructing Yudhiṣṭhira on broader principles of order and dharma. Here he enumerates categories of divine beings—Siddhas, Sādhyas, Ṛbhus, and Maruts—describing them as recognized hosts within the divine hierarchy.