Adhyāya 2: Nārada’s Disclosure—Karṇa’s Training and the Brahmin’s Curse (Śānti-parva)
स तु राममुपागम्य शिरसाभिप्रणम्य च । ब्राह्मणो भार्गवो5स्मीति गौरवेणाभ्यगच्छत
sa tu rāmam upāgamya śirasābhipraṇamya ca | brāhmaṇo bhārgavo 'smīti gauraveṇābhyagacchata ||
ເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປຫາ ຣາມ (ປະຣະຊຸຣາມ) ແລ້ວກົດສີສະລົງກາບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ຈາກນັ້ນໄດ້ກ່າວຢ່າງຊັດເຈນວ່າ «ຂ້າເປັນພຣາຫມັນວົງບາຣຄະວະ» ແລະຂໍພຶ່ງພາການຄຸ້ມຄອງຂອງອາຈານ ດ້ວຍໃຈຂອງສິດທິທີ່ຈົ່ງຮັກ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນນ້ຳໜັກທາງທຳມະຂອງຄວາມຖ່ອມຕົນ ການລະບຸຕົນດ້ວຍຄວາມຈິງ ແລະການເຄົາລົບອາຈານຜູ້ຄວນບູຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງ.
नारद उवाच
The verse highlights dharmic conduct in approaching a revered figure: humility (bowing), respectful demeanor, and honest self-identification. It reflects the ethical ideal that knowledge and protection are sought through reverence and proper conduct toward a guru-like authority.
A brāhmaṇa of the Bhārgava lineage goes to Rāma (Paraśurāma), bows deeply, and introduces himself as a Bhārgava brāhmaṇa, thereby approaching him respectfully and seeking his shelter or acceptance.