Shloka 123
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
मनसश्न समाधि वर्धेताहरह:ः शुभे । सावित्रीदेवीके ऐसा कहनेपर वह धर्मात्मा ब्राह्मण बोला--'शुभे! इस मन्त्रके जपमें मेरी यह इच्छा बराबर बढ़ती रहे और मेरे मनकी एकाग्रता भी प्रतिदिन बढ़े”
manasaś ca samādhiṃ vardhetāhar-ahaḥ śubhe | amṛtāc cāmṛtaṃ prāptaḥ śāntībhūto nirātmavān | brahmabhūtaḥ sa nirdvandvaḥ sukhī śāntaḥ nirāmayaḥ ||
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ຂໍໃຫ້ຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງຂ້ອຍໃນສະມາທິ ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນທຸກມື້»। ເມື່ອໄດ້ຮັບ “ນ້ຳອະມະຕະ” ທີ່ເຫນືອກວ່າການບັນລຸທົ່ວໄປ—ແລະຍັງໄດ້ຮອດນ້ຳອະມະຕະທີ່ສູງກວ່ານັ້ນອີກ—ລາວກາຍເປັນຜູ້ສະງົບ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາ, ປອດຈາກອັດຕາ, ເຫນືອຄູ່ຕົກກັນ, ມີຄວາມສຸກ, ຕັ້ງຢູ່ໃນສັນຕິ, ບໍ່ຖືກແຕະຕ້ອງໂດຍໂລກໄພ ແລະ ຄວາມໂສກ—ດຳລົງຢູ່ໃນພາວະພຣະພຣົມ (Brahman).
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Daily cultivation of mental one-pointedness (samādhi) ripens into liberation: freedom from ego-sense, transcendence of dualities, and abiding peace—described as attaining the highest ‘amṛta’ and becoming brahmabhūta.
Within Bhīṣma’s discourse, a dharmic brāhmaṇa responds (addressing an auspicious goddess, identified in the Hindi gloss as Sāvitrī Devī) with a wish that his mantra-practice and concentration increase each day; the result is then described as the attainment of the supreme deathless state and Brahman-abidance.