Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
स तैजसेन भावेन यदि तत्र रमत्युत । गुणांस्तेषां समाधत्ते रागेण प्रतिमोहितः,यदि वह जापक तैजस् शरीरसे उन लोकोंमें रमण करता है तो रागसे मोहित होकर उनके गुणोंको अपने भीतर धारण कर लेता है
sa taijasena bhāvena yadi tatra ramati uta | guṇāṁs teṣāṁ samādhatte rāgeṇa pratimoḥitaḥ ||
ຖ້າເຂົາຢູ່ໃນພາວະຕະເຈສະ (ສະພາບສະຫວ່າງໄສ ດັ່ງໄຟ) ແລ້ວເພີດເພີນໃນໂລກເຫຼົ່ານັ້ນ, ເຂົາຈະຖືກລາຄະ (ຄວາມຕິດໃຈ) ທຳໃຫ້ຫຼົງ ແລະຮັບເອົາຄຸນລັກສະນະຂອງສັດທີ່ນັ້ນເຂົ້າມາໃນຕົນ.
विरूप उवाच
Attachment (rāga) is not merely an emotion; it reshapes character. When one delights in a realm or experience while deluded by craving, one internalizes its guṇas—acquiring corresponding tendencies and dispositions—thereby binding oneself further.
Virūpa explains a psychological-spiritual mechanism: a person, moving or existing in a taijasa (subtle, luminous) condition, becomes enamored of certain worlds/experiences; due to attachment, he assimilates their qualities, implying continued conditioning rather than liberation.