Shloka 113
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
ब्रह्म! यह मेरा हाथ जो आजसे पहले किसीके सामने नहीं फैलाया गया था, आज आपसे धरोहर लेनेके लिये आपके सामने फैला है। आप मेरा जो कुछ भी धरोहर धारण करते हैं, उसे इस समय मुझे दे दीजिये ।।
brāhmaṇa uvāca | saṃhitāṃ japata yāvān guṇaḥ kaścit kṛto mayā | tat sarvaṃ pratigṛhṇīṣva yadi kiñcid ihāsti me ||
«ໂອ ພຣາຫມັນ! ມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ທີ່ບໍ່ເຄີຍຍືດອອກຕໍ່ໜ້າໃຜມາກ່ອນ ບັດນີ້ຍືດອອກຕໍ່ໜ້າທ່ານ ເພື່ອຮັບຂອງຝາກ. ສິ່ງໃດທີ່ທ່ານຖືຮັກສາເປັນຝາກແທນຂ້າພະເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ມອບໃຫ້ໃນເວລານີ້». ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: «ໂອ ກະສັດ! ບຸນຫຼືຄຸນຄວາມດີໃດໆ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສະສົມໄວ້ ໃນຂະນະສວດຈຳສຳຫິຕາ ຂໍໃຫ້ທ່ານຮັບໄປທັງໝົດເປັນຝາກ. ແລະຖ້າຍັງມີບຸນອື່ນໃດຢູ່ກັບຂ້າພະເຈົ້າໃນນີ້ ຂໍໃຫ້ທ່ານຮັບໄປດ້ວຍ».
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Merit gained through sacred recitation and disciplined practice is treated as a real moral-spiritual asset, and the verse explores the ethics of offering and accepting such ‘wealth’—highlighting generosity, detachment from one’s own merit, and the responsibility of the recipient.
A Brahmin addresses a king and offers him all the virtue he has accumulated through reciting the Saṃhitā, asking the king to accept it fully—framing the exchange as a kind of deposit or entrusted holding of spiritual merit.