Shloka 13
Śarīrin, Buddhi, and the Limits of Sense-Perception (इन्द्रियबुद्धिशरीरिविचारः)
समादितं क्षणं किज्चिद् ध्यानवर्त्मनि तिष्ठति । पुनर्वायुपथं भ्रान्तं मनो भवति वायुवत्,एकाग्र करनेपर कुछ देर तो वह ध्यानमें स्थित रहता है; परंतु फिर नाड़ी मार्ममें पहुँचकर भ्रान्त-सा होकर वायुके समान चंचल हो उठता है
samāditaṁ kṣaṇaṁ kiñcid dhyānavartmani tiṣṭhati | punar vāyupathaṁ bhrāntaṁ mano bhavati vāyuvat ||
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໃຈຖືກຮວບຮວມໃນເບື້ອງຕົ້ນ ແລະນຳໄປຝຶກປະຕິບັດ, ມັນຈະຢືນຢູ່ໃນເສັ້ນທາງແຫ່ງສະມາທິໄດ້ພຽງຊົ່ວຂະນະ. ແຕ່ຕໍ່ມາ ມັນກໍຫຼົງເຂົ້າໄປໃນທາງເດີນຂອງລົມຊີວິດ ແລະກາຍເປັນຄວາມສັບສົນ; ເຫມືອນລົມເອງ ມັນກໍກະສັບກະສ່າຍ ແລະບໍ່ນິ່ງ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even after initial concentration, the mind tends to slip back into habitual restlessness; therefore sustained practice and disciplined regulation of the inner energies (prāṇa/vāyu) are needed for stable meditation.
In Bhishma’s instruction in the Śānti Parva, he describes a meditator’s common experience: the mind briefly becomes one-pointed, then wanders again, becoming fickle like the wind.