Shloka 179
Adhyāya 180: Jīva, Śarīra, and the Fire Analogy (भृगु–भरद्वाज संवादः)
इति श्रीमहाभारते शान्तिपर्वणि मोक्षधर्मपर्वणि आजगरप्रह्नादसंवादे एकोनाशीत्यधिकशततमो< ध्याय:
iti śrīmahābhārate śāntiparvaṇi mokṣadharmaparvaṇi ājagaraprahlādasaṃvāde ekonāśītyadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ |
ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສີຣີມະຫາພາຣະຕະ» ພາຍໃນ «ສານຕິປະຣະວະ» ໂດຍສະເພາະພາກ «ໂມກສະ-ທັມມະ» ບົດທີ 179 ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ໂດຍນຳເສີນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ພຣະຫລາດ (Prahlāda) ແລະມຸນີຜູ້ດຳລົງຕາມ «ອາຈະກະຣະ-ວຣິຕຕິ»—ວິນັຍດັ່ງງູໃຫຍ່—ເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງຄວາມພໍໃຈຢ່າງສຸດຂີດ ການບໍ່ດິ້ນຮົນ ແລະອິດສະລະພາຍໃນ. ຄຳລົງທ້າຍນີ້ເປັນໝາຍປິດບົດສອນ ໂດຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຈັນຍາບັນນີ້ມຸ່ງໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ ບໍ່ແມ່ນການແສວງຫາຂອງໂລກ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The colophon closes a unit of instruction centered on mokṣa-oriented ethics: the ‘ājagara-vṛtti’ ideal of non-grasping, patient acceptance, and freedom from compulsive striving, presented through a dialogue that frames inner liberation as superior to restless acquisition.
Bhīṣma’s discourse reaches the end of a chapter in the Mokṣa-dharma section. The text marks completion of the dialogue between Prahlāda and a sage who lives by the ‘python-like’ discipline, signaling that this particular teaching conversation has concluded.