Adhyāya 179 — Bharadvāja’s Reductionist Inquiry into Jīva and Pañcabhūta Dissolution
सामिषं कुररं दृष्टवा वध्यमानं निरामिषै: । आमिषस्य परित्यागात् कुरर: सुखमेधते
sāmiṣaṃ kuraraṃ dṛṣṭvā vadhyamānaṃ nirāmiṣaiḥ | āmiṣasya parityāgāt kuraraḥ sukham edhate ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ເມື່ອເຫັນນົກກຸຣະຣະຕົວໜຶ່ງຄາບຊີ້ນບິນໄປ ນົກອື່ນໆທີ່ບໍ່ມີຊີ້ນກໍເຂົ້າຮຸກຕີມັນ. ເມື່ອມັນປ່ອຍຊີ້ນນັ້ນຖິ້ມ ພວກນັ້ນກໍຢຸດໄລ່ຕາມ. ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍການລະອາມິສະ—ເຫຍື່ອຂອງຄວາມເພີດເພີນທາງອາຍະຕະນະ—ນົກກຸຣະຣະຈຶ່ງຢູ່ຢ່າງສະບາຍ ແລະເຈີຣິນໃນຄວາມສຸກ; ເພາະສອນການລະກາມຄຸນ ມັນຈຶ່ງເປັນ ‘ຄູ’ ໂດຍຕົວຢ່າງ.
भीष्म उवाच
Attachment to tempting possessions (āmiṣa, ‘bait’) invites conflict and suffering; relinquishing the object of craving removes the cause of harassment and brings peace—an ethical lesson in vairāgya (detachment).
A kurara bird flying with a piece of meat is attacked by other birds; when it drops the meat, the attackers stop, and the bird becomes safe and content—serving as an illustrative ‘guru’ for renouncing enjoyments.