Shloka 86
Ākiṃcanya–Tyāga Upadeśa
The Instruction on Non-ownership and Renunciation
समन्ततो द्विजश्रेष्ठास्तत्राकूजन्त वै तदा । शाल, ताल, तमाल, काले अगुरुके वन तथा श्रेष्ठ चन्दनके वृक्ष उस वनको सुशोभित करते थे। वहाँके रमणीय और सुगन्धित पर्वतीय समतल प्रदेशोंमें चारों ओर उत्तमोत्तम पक्षी कलरव कर रहे थे
samantato dvijaśreṣṭhās tatrākūjanta vai tadā | śāla-tāla-tamāla-kāle ’guru-ke vane tathā śreṣṭha-candana-vṛkṣā vanaṃ suśobhitaṃ cakruḥ | tatra ramaṇīyeṣu sugandhiṣu parvatīya-samatalapradeśeṣu caturdiśaṃ śreṣṭha-pakṣiṇaḥ kalāravaṃ cakruḥ ||
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: “ທົ່ວທຸກທິດ ບັນດາທະວິຊະຜູ້ປະເສີດໄດ້ຮ້ອງສຽງກັນໃນເວລານັ້ນ. ປ່ານັ້ນງາມດ້ວຍຕົ້ນຊາລາ, ຕົ້ນຕາລ, ຕົ້ນຕະມາລ, ຕົ້ນອະກຸຣຸສີຄ້ຳ ແລະຕົ້ນຈັນທະນາອັນຍອດ. ໃນທົ່ງພູອັນຮື່ນຮົມ ແລະຫອມກອບນັ້ນ ນົກອັນດີເລີດຮ້ອງຂັບຂານຢູ່ທຸກດ້ານ.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharmic setting through auspicious natural imagery: a fragrant, orderly forest and melodious sounds surrounding learned brāhmaṇas. In Śānti Parva, such descriptions often signal a conducive environment for instruction, restraint, and the pursuit of peace-oriented dharma.
Bhīṣma describes a beautiful forested mountain region—rich with śāla, palm, tamāla, agarwood, and sandalwood—where birds sing in all directions and eminent brāhmaṇas are present, creating a vivid, serene backdrop for the ongoing discourse.