Shloka 143
कपोती-विलापः स्वर्गसंयोगश्च
The Dove’s Lament and Celestial Reunion
इति श्रीमहाभारते शान्तिपर्वणि आपद्धर्मपर्वणि कपोतलुब्धकसंवादोपक्रमे त्रिचत्वारिंशदाधिकशततमो<5 ध्याय:
iti śrīmahābhārate śāntiparvaṇi āpaddharmaparvaṇi kapota-lubdhaka-saṃvāda-upakrame tricatvāriṃśad-adhika-śatatamo 'dhyāyaḥ |
ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສີຣີ ມະຫາພາຣະຕະ» ພາຍໃນ «ສານຕິປະຣະວະ»—ໂດຍສະເພາະໃນພາກ «ອາປັດທະທັມມະ» (ທັມມະໃນຍາມຄັບຂັນ)—ບົດທີ 143 ໄດ້ສິ້ນສຸດ ໂດຍເປີດນໍາເຂົ້າສູ່ການສົນທະນາລະຫວ່າງນົກເຂົາ (ກະໂປຕະ) ແລະນາຍພານ (ລຸບດະກະ). ຄໍາລົງທ້າຍນີ້ເປັນໝາຍບອກການຜັນຜ່ານໄປສູ່ນິທານທາງທັມມະ ທີ່ພິຈາລະນາທັມມະໃນສະພາບສຸດຂີດ ແລະການທົດສອບຄວາມເມດຕາ ການສໍາລວມຕົນ ແລະການກະທໍາອັນຖືກຕ້ອງ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the verse itself does not state a doctrine, but it frames the ethical purpose of the coming episode: in Āpaddharma, dharma is tested under pressure, and the kapota–lubdhaka dialogue is introduced as a vehicle to examine compassion, restraint, and right conduct when survival and duty conflict.
The chapter-ending colophon announces that the 143rd chapter has concluded and that the text is entering the introductory portion of the dialogue between the dove and the hunter within the Āpaddharma section of the Śānti Parva.