Shloka 91
Śaraṇāgata-Atithi-Dharma in the Kapota Narrative (कपोत-आख्यानम्—शरणागतधर्मः)
श्षपच उवाच अस्थानतो हीनत: कुत्सिताद् वा तद् विद्वांसं बाधते साधुवृत्तम् । श्वानं पुनर्यो लभते5भिषज्भात् तेनापि दण्ड: सहितव्य एव,चाण्डालने कहा--जो अयोग्य स्थानसे, अनुचित कर्मसे तथा निन्दित पुरुषसे कोई निषिद्ध वस्तु लेना चाहता है, उस विद्वानको उसका सदाचार ही वैसा करनेसे रोकता है (अत: आपको तो ज्ञानी और धर्मात्मा होनेके कारण स्वयं ही ऐसे निन्द्य कर्मसे दूर रहना चाहिये); परंतु जो बारंबार अत्यन्त आग्रह करके कुत्तेका मांस ग्रहण कर रहा है, उसीको इसका दण्ड भी सहन करना चाहिये (मेरा इसमें कोई दोष नहीं है)
śvapaca uvāca | asthānato hīnataḥ kutsitād vā tad vidvāṁsaṁ bādhate sādhuvṛttam | śvānaṁ punar yo labhate 'bhiṣajbhāt tenāpi daṇḍaḥ sahitavya eva ||
ຊະວະປະຈະ ກ່າວວ່າ: «ຄວາມປະພຶດດີຂອງຜູ້ຮູ້ ຍ່ອມຫ້າມເຂົາບໍ່ໃຫ້ຮັບຂອງທີ່ຖືກຫ້າມ—ຈະມາຈາກສະຖານທີ່ບໍ່ຄວນ, ຈາກວິທີການຕໍ່າຕ້ອຍ, ຫຼື ຈາກຄົນທີ່ນ່າດູຖູກກໍຕາມ. ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ຮັບເນື້ອໝາຊໍ້າໆ ດ້ວຍຄວາມດື້ດຶນເກີນຄວນ ແມ່ນແຕ່ຈາກໝໍ—ຜູ້ນັ້ນເທົ່ານັ້ນຕ້ອງຮັບໂທດ. ໃນເລື່ອງນີ້ ຂ້ອຍບໍ່ຜິດ».
श्षपच उवाच
Educational Q&A
True learning expresses itself as sādhuvṛtta—inner restraint that prevents one from pursuing prohibited gains from improper sources. If someone knowingly persists in a forbidden act, the moral and karmic consequence belongs to the doer, not to the one who merely becomes an occasion for it.
A Śvapaca (Caṇḍāla) responds to a situation involving the taking of a prohibited substance (dog’s flesh). He argues that a genuinely wise and dharmic person would be checked by propriety itself; but if someone insists on taking it repeatedly—even if obtained via a physician—then that person must bear the resulting penalty, and the speaker disclaims blame.