Shloka 44
एवमस्त्विति स प्राह प्रह्मादो विस्मितस्तदा । उपाकृत्य तु विप्राय वरं दुःखान्वितो5भवत्,फिर भी “एवमस्तु” कहकर प्रह्नादने वह वर दे दिया। उस समय उन्हें बड़ा विस्मय हो रहा था। ब्राह्मणको वह वर देकर वे बहुत दुखी हो गये
evam astv iti sa prāha prahrādo vismitas tadā | upākṛtya tu viprāya varaṁ duḥkhānvito 'bhavat ||
ແຕ່ກໍຍັງ «ເຊັ່ນນັ້ນແຫຼະ» ພຣະພຣາຫລາດກ່າວ ດ້ວຍຄວາມພິລຶກໃນຂະນະນັ້ນ ແລະກໍປະທານພອນໃຫ້ແກ່ພຣາຫມັນ. ແຕ່ເມື່ອໄດ້ສຳເລັດຕາມຄຳຂໍແລ້ວ ພຣະອົງກໍເສົ້າໂສກຢ່າງລຶກຊຶ້ງ.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights satya and dharma: once a promise or assent is given, a righteous person strives to fulfill it even when it brings personal sorrow, showing integrity and responsibility in giving boons or commitments.
Prahlāda, though surprised, agrees (“evam astu”) and grants the brāhmaṇa a boon; after completing the grant, he is overcome with grief, implying the boon’s consequences are heavy yet he upholds his word.