Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
धर्मात्मानं जितक्रोधं॑ नियतं संयतेन्द्रियम् । समासिज्चन्ति शास्तार: क्षौद्रं मथ्विव मक्षिका:
dharmātmānaṁ jitakrodhaṁ niyataṁ saṁyatendriyam | samāsiñcanti śāstāraḥ kṣaudraṁ mathv iva makṣikāḥ ||
ປຣະຫລາດກ່າວວ່າ: «ອາຈານທັງຫຼາຍຄອຍ “ອາບ” ຜູ້ມີທຳ—ຜູ້ຊະນະຄວາມໂກດ ຢູ່ໃນວິໄນ ແລະຂົ່ມອິນຊີ—ເຫມືອນເຜິ້ງທີ່ຊຸ່ມແລະເຕີມຮັງນ້ໍາເຜິ້ງດ້ວຍນ້ໍາຫວານ. ໃນທຳນອງດຽວກັນ ພຣາຫມັນຜູ້ສອນກໍຄອຍຫຼ້ຽງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາອັນດັ່ງອະມະຕະແຫ່ງຄຳພີ ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງຢູ່ໃນການຂົ່ມໃຈ ແລະເສັ້ນທາງແຫ່ງທຳ.»
प्रह्माद उवाच
A person established in dharma should conquer anger and restrain the senses; such inner discipline makes one fit to receive and be continually nourished by scriptural instruction, compared to a honeycomb being filled by bees with sweetness.
Prahlāda describes his ethical formation: teachers (brāhmaṇas) keep him steady in restraint and dharma by repeatedly instructing him with śāstric wisdom, using the vivid image of bees saturating a honeycomb with nectar.