Shloka 10
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
शत्रुनगरीपर विजय पानेवाले वीर! तुमने भी तो महान् ऐश्वर्य प्राप्त किया है? तुम्हारे समस्त भाई, मित्र और सम्बन्धी सदा तुम्हारी सेवामें उपस्थित रहते हैं ।।
ācchādayasi prāvārān aśnāsi piśitāudanam | ājāneyā vahanty aśvāḥ kenāsi hariṇaḥ kṛśaḥ ||
ທຣິຕຣາສຕຣະ ຖາມວ່າ: «ໂອ ວິຣະບຸຣຸດຜູ້ພິຊິດນະຄອນສັດຕູ! ເຈົ້າກໍໄດ້ຮັບອໍານາດແລະສິຣິສົມບັດອັນໃຫຍ່. ພີ່ນ້ອງ, ມິດສະຫາຍ, ແລະຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າ ລ້ວນຢູ່ຮັບໃຊ້ເຈົ້າເປັນນິດ. ເຈົ້ານຸ່ງຫົ່ມເຄື່ອງນຸ່ງດີໆ, ກິນເຂົ້າກັບເນື້ອອັນອຸດົມ, ແລະມ້າພັນດີ (ອາຊານະຍະ) ລາກລົດຂອງເຈົ້າ; ແລ້ວເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຊີດເຊົາ ແລະຜອມລົງ?»
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
External prosperity—fine clothing, rich food, and royal conveyance—cannot remove inner torment. The verse points to the moral-psychological truth emphasized in Śānti Parva: adharma, grief, or remorse can consume a person even amid abundance.
Dhṛtarāṣṭra addresses a victorious warrior (contextually, a figure who has gained power and comforts after conflict) and wonders why he appears pallid and emaciated despite enjoying royal luxuries and constant support from relatives and allies.