Shloka 37
Nakula’s Counsel on Yajña, Dāna, and Tyāga (नकुलोपदेशः—यज्ञदानत्यागविचारः)
निहत्य शत्रूंस्तरसा समृद्धान् शक्रो यथा दैत्यबलानि संख्ये । कः पार्थ शोचेन्निरत: स्वथधर्मे पूर्व: स्मृते पार्थिव शिष्टजुष्टे,कुन्तीनन्दन! जैसे इन्द्र युद्धमें दैत्योंकी सेनाओंका संहार करते हैं, उसी प्रकार जो वेगपूर्वक बढ़े-चढ़े शत्रुओंका वध करके विजय पा चुका हो और पूर्ववर्ती राजाओंद्वारा सेवित अपने धर्ममें तत्पर रहता हो, ऐसा (आपके सिवा) कौन राजा शोक करेगा?
nihatya śatrūṁs tarasā samṛddhān śakro yathā daityabalāni saṅkhye | kaḥ pārtha śocen nirataḥ svadharme pūrvaḥ smṛte pārthiva śiṣṭajuṣṭe |
ນະກຸລະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ປາຣຖະ, ລູກແຫ່ງກຸນຕີ, ເມື່ອທ່ານໄດ້ຟັນຟາດສັດຕູຜູ້ແຂງແກ່ງຢ່າງວ່ອງໄວ—ດັ່ງອິນທຣະທຳລາຍກອງດາຍຕະໃນສົງຄາມ—ແລະໄດ້ຊະນະດ້ວຍວິລະກຳ, ພ້ອມທັງຍັງໝັ້ນຄົງໃນທຳມະຂອງຕົນ ອັນຖືກຈື່ຈຳມາແຕ່ເກົ່າ ແລະຖືກປະພຶດໂດຍກະສັດຜູ້ດີງາມ, ຈະມີກະສັດຜູ້ໃດ (ນອກຈາກທ່ານ) ທີ່ຈະໂສກເສົ້າ?»
नकुल उवाच
Educational Q&A
A ruler who has fulfilled his warrior duty—defeating formidable enemies—and who remains devoted to svadharma as upheld by tradition and righteous kings has no ethical cause for grief; sorrow is portrayed as inconsistent with accomplished duty and established royal conduct.
Nakula addresses “Partha,” consoling him by invoking Indra’s battlefield example: just as Indra annihilates Daitya forces, so a victorious king who has acted according to the time-honored kṣatriya code should not lament, but stand firm in dharma.