Satya–Anṛta Viveka (Discrimination between Truth and Falsehood) | सत्य–अनृत विवेकः
(अहिंसा सत्यमक्रोधस्तपो दानं दमो मति: । अनसूयाप्यमात्सर्यमनीर्ष्पा शीलमेव च ।।
bhīṣma uvāca | ahiṃsā satyam akrodhas tapo dānaṃ damo matiḥ | anasūyāpy amātsaryam anīrṣyā śīlam eva ca || eṣa dharmaḥ kuruśreṣṭha kathitaḥ parameṣṭhinā | brahmaṇā devadevena ayaṃ caiva sanātanaḥ || asmin dharme sthito rājan naro bhadrāṇi paśyati |
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ອະຫິງສາ (ບໍ່ເຮັດຮ້າຍ), ສັດຈະ (ຄວາມຈິງ), ບໍ່ໂກດ, ຕະປະ (ການຝຶກຕົນ/ຄວາມອົດທົນ), ທານ, ການສຳລວມກາຍໃຈ, ປັນຍາອັນແຈ້ງໃສ, ບໍ່ຈັບຜິດຜູ້ອື່ນ, ບໍ່ອິດສາອາຄາດ, ແລະການປະພຶດດີອັນສູງສົ່ງ—ນີ້ແມ່ນ ທັມມະ. ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງກຸຣຸ, ທັມມະນີ້ຖືກປະກາດໂດຍ ພຣະພຣະຫມາ (ບຣະຫມາ) ຜູ້ເປັນເທວະເທວາ ແລະເປັນທັມມະອັນນິລັນດອນ. ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຜູ້ໃດຕັ້ງມັ່ນໃນທັມມະນິລັນດອນນີ້ ຈະໄດ້ເຫັນສິ່ງອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະເປັນປະໂຫຍດແທ້.
भीष्म उवाच
Bhishma defines an eternal, universal Dharma as a set of inner and outer virtues—non-violence, truth, freedom from anger, austerity, generosity, self-restraint, clear understanding, non-fault-finding, and freedom from envy—taught by Brahmā; abiding in these leads to genuine welfare.
In the Shanti Parva instruction to King Yudhiṣṭhira after the war, Bhishma continues his discourse on righteous living, listing foundational virtues and grounding them in divine authority by attributing them to Brahmā as the eternal Dharma.