Shloka 15
शकुनि (हिरण्मय-पक्षी) उपदेशः — Vighasāśin and the Difficulty of Gārhasthya
ईहन्ते सर्वभूतानि तदिदं कर्मसंज्ञितम् । सिद्धिक्षेत्रमिदं पुण्यमयमेवाश्रमो महान्
īhante sarvabhūtāni tad idaṃ karmasaṃjñitam | siddhikṣetram idaṃ puṇyamayam evāśramo mahān |
ອາຣຊຸນກ່າວວ່າ: «ສັດທັງປວງພາກັນພະຍາຍາມແລະອອກແຮງ—ນີ້ແຫຼະທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ກັມມະ’ (karma). ຂອບເຂດອັນສັກສິດແຫ່ງການບັນລຸນີ້ ແມ່ນອາສຣົມອັນຍິ່ງໃຫຍ່: ຊີວິດຄົນເຮືອນ ທີ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່ວິດະ—ໂດຍສະເພາະການບູຊາຍັນຍະ. ວິດະສອນພິທີເຫຼົ່ານີ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງ ແລະບັນດາິສີກ່າວວ່າ ການກະທຳຈະບັນລຸຜົນໂດຍມັນຕຣາແຫ່ງວິດະ; ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍການປະຕິບັດເຫຼົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ທັງຜົນທີ່ປາດຖະໜາໃນໂລກນີ້ ແລະເສັ້ນທາງໄປສູ່ສະຫວັນ. ເພາະສະນັ້ນ ສັດທັງຫຼາຍຈຶ່ງພະຍາຍາມເທົ່າທີ່ຈະເຮັດໄດ້ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຍັນຍະທີ່ຖືກກຳນົດໂດຍເວລາ—ເດືອນ, ກຶ່ງເດືອນ, ລະດູ, ດວງອາທິດ, ດວງຈັນ, ແລະດາວ. ການປະກອບຍັນຍະເຊັ່ນນີ້ເອີ້ນວ່າ ‘ກັມມະ’; ແລະສະຖານທີ່ທີ່ເຮັດມັນ—ຂັ້ນຄົນເຮືອນ (gṛhastha-āśrama)—ແມ່ນທົ່ງບຸນແຫ່ງຄວາມສຳເລັດ ແລະເປັນອາສຣົມທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ»។
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse frames ‘karma’ as the universal striving of beings, and then narrows it to Vedic duty—especially yajña—performed with mantras. It elevates the gṛhastha-āśrama as the primary, merit-filled ‘field of accomplishment’ because it is the social and ritual setting where these duties are actually carried out and where desired results (including the path to svarga) are pursued.
In the Śānti Parva’s discourse on dharma and right conduct, Arjuna speaks about the nature of action and the religious life. He explains why householdership is considered the greatest āśrama: it sustains Vedic rites and time-bound sacrifices linked to cosmic cycles (months, seasons, sun, moon, stars), which most beings attempt to perform to the best of their capacity.