Shloka 236
ऋषिसमागमः — युधिष्ठिरस्य शोकवर्णनम्
Sage Assembly and Yudhiṣṭhira’s Articulation of Grief
स ज्येष्ठपुत्र: कुन्त्या वै भ्रातास्माकं च मातृज: । नारदजी! मेरी माता कुन्तीने कर्णको जन्मके पश्चात् एक पेटीमें रखकर गड़ाजीकी धारामें बहाया था। जिन्हें यह सारा संसार अबतक अधिरथ सूत एवं राधाका पुत्र समझता था, वे कुन्तीके ज्येष्ठ पुत्र और हमलोगोंके सहोदर भाई थे
sa jyeṣṭhaputraḥ kuntyā vai bhrātāsmākaṃ ca mātṛjaḥ |
ຢຸທິສຖິຣະ ກ່າວວ່າ: «ເຂົາແມ່ນບຸດຄົນໃຫຍ່ຂອງກຸນຕີແທ້ ເກີດຈາກແມ່ດຽວກັນກັບພວກເຮົາ ດັ່ງນັ້ນເຂົາແມ່ນອ້າຍນ້ອງຂອງພວກເຮົາ. ໂອ ນາຣະດະ, ຫຼັງຈາກໃຫ້ກຳເນີດກັນນະ ແມ່ຂ້າພະເຈົ້າກຸນຕີໄດ້ໃສ່ທາຣົກໄວ້ໃນຫີບ ແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ລອຍໄປຕາມກະແສນ້ຳ. ຜູ້ທີ່ໂລກທັງປວງເຄີຍເຊື່ອວ່າເປັນບຸດຂອງອະທິຣະຖະ ສາຣະຖີ ແລະ ຣາທາ ແທ້ຈິງແມ່ນບຸດຄົນທຳອິດຂອງກຸນຕີ ແລະເປັນອ້າຍນ້ອງຮ່ວມແມ່ຂອງພວກເຮົາ».
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical weight of truth about lineage and the duties that follow from kinship: recognizing a brother changes one’s moral obligations, intensifying themes of responsibility, remorse, and the tragic consequences of concealed identity.
Yudhiṣṭhira addresses Nārada and reveals/affirms Karṇa’s true birth: Karṇa was Kuntī’s firstborn, abandoned in a chest and set afloat on a river, later raised as the son of Adhiratha and Rādhā—making him the Pāṇḍavas’ full brother.