Shloka 15
ऋषिसमागमः — युधिष्ठिरस्य शोकवर्णनम्
Sage Assembly and Yudhiṣṭhira’s Articulation of Grief
सौभद्रं द्रौपदेयांश्व घातयित्वा सुतान् प्रियान् । जयो5डयमजयाकारो भगवन् प्रतिभाति मे
saubhadraṁ draupadeyāṁś ca ghātayitvā sutān priyān | jayo 'yam ajayākāro bhagavan pratibhāti me ||
ຢຸທິສຖິຣາ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ທ່ານຜູ້ຄວນເຄົາລົບ, ຫຼັງຈາກເຮັດໃຫ້ ສາວພັດຣະ (ອະພິມັນຍຸ) ແລະ ລູກຊາຍຂອງ ດຣາວພະດີ—ລູກອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ຕ້ອງຕາຍ, ໄຊຊະນະນີ້ກັບປາກົດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຮູບແບບຂອງຄວາມພ່າຍແພ້. ອານາຈັກທີ່ຊະນະມາດ້ວຍຄ່າແບບນີ້ ຮູ້ສຶກວ່າຫວ່າງເປົ່າທາງທຳ, ເພາະຖືກເປື້ອນດ້ວຍການສູນເສຍຜູ້ທີ່ຮັກທີ່ສຸດ»។
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
A triumph gained through catastrophic loss and adharma-like suffering can feel indistinguishable from defeat; true victory must be weighed against dharma, responsibility, and the human cost.
In the immediate aftermath of the Kurukṣetra war, Yudhiṣṭhira laments that the Pandavas’ success is overshadowed by the deaths of Abhimanyu and Draupadī’s sons, making the achieved kingship feel bitter and morally burdensome.