Mahabharata — Shalya Parva, Shloka 243
दिष्ट्या मे विपुला लक्ष्मीमृते त्वन्यगता विभो । “विधिवत् वेदोंका स्वाध्याय किया
diṣṭyā me vipulā lakṣmī mṛte tv anyagatā vibho |
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ມີລິດ, ໂດຍບຸນວາສະນາ ລາຊະສົມບັດອັນມະຫາສານທີ່ເປັນຂອງຂ້າ ໄດ້ຜ່ານໄປຫາຜູ້ອື່ນກໍ່ຕໍ່ເມື່ອຂ້າຕາຍແລ້ວເທົ່ານັ້ນ. ຂ້າໄດ້ສຶກສາວິທີສະວາດຢາຍະແຫ່ງເວດຕາມພິທີ, ໃຫ້ທານຫຼາຍປະເພດ, ແລະໄດ້ອາຍຸທີ່ປອດໂລກ. ນອກຈາກນັ້ນ ໂດຍທຳມະຂອງຂ້າ ຂ້າໄດ້ຊະນະໂລກແຫ່ງບຸນ. ໃຜຈະມີຈຸດຈົບດີກວ່າຂ້າ? ໂດຍບຸນວາສະນາ ຂ້າບໍ່ເຄີຍພ່າຍໃນສົງຄາມ ແລະບໍ່ເຄີຍໄປຂໍພຶ່ງສັດຕູດັ່ງທາດ. ໂດຍບຸນວາສະນາ ອຳນາດແລະລາຊະລັກຊະມີອັນໃຫຍ່ຫຼວງຢູ່ໃນມືຂ້າ ແລະຈາກໄປຫາຜູ້ອື່ນກໍ່ຕໍ່ເມື່ອຂ້າຈາກໂລກແລ້ວ»
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage frames an idealized self-assessment of a ruler: prosperity is valued, but it is legitimized by dharma—proper Vedic discipline, generosity, healthful living, and honorable conduct in war. True ‘good fortune’ is portrayed as having wealth and sovereignty without moral compromise, and leaving them only at death.
Sañjaya reports a speech (a reflective boast) in which the speaker recounts a life of ritual study, varied gifts, and success in battle, claiming an exemplary end: never defeated, never forced into humiliating dependence on enemies, and retaining royal fortune until death.