Shloka 15
गान्धारी-प्रशमनम् — Pacification of Gāndhārī and Kṛṣṇa’s Counsel at Hāstinapura
त॑ तथा भस्मभूतं तु दृष्टवा पाण्डुसुता: प्रभो । अभवन् विस्मिता राजन्नर्जुनश्वेदमब्रवीत्,प्रभो! नरेश्वर! उस रथको भस्मीभूत हुआ देख समस्त पाण्डव आश्चर्यचकित हो उठे और अर्जुनने भी हाथ जोड़कर भगवान्के चरणोंमें बारंबार प्रणाम करके प्रेमपूर्वक पूछा --“गोविन्द! यह रथ अकस्मात् कैसे आगसे जल गया? भगवन्! यदुनन्दन! यह कैसी महान् आश्चवर्यकी बात हो गयी? महाबाहो! यदि आप सुनने-योग्य समझें तो इसका रहस्य मुझे बतावें'
sañjaya uvāca | taṁ tathā bhasmabhūtaṁ tu dṛṣṭvā pāṇḍusutāḥ prabho | abhavan vismitā rājann arjunaś cेदam abravīt |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ໂອ ຈອມເຈົ້າ, ເມື່ອບຸດຂອງປານດຸເຫັນລົດນັ້ນກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ ພວກເຂົາກໍຕົກຕະລຶງດ້ວຍຄວາມພິສົດ. ແລ້ວອາຣຊຸນຈຶ່ງເວົ້າດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ເພື່ອຂໍຖາມຈາກໂກວິນດະເຖິງເຫດລັບຂອງການໄໝ້ຢ່າງກະທັນຫັນນີ້—ເປັນຄວາມອັດສະຈັນໃນຊາກຫຼັງສົງຄາມ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights humility and reverent inquiry: even a great warrior like Arjuna responds to an incomprehensible event with devotion and a desire to understand the hidden causes (rahasya) behind extraordinary outcomes, suggesting that human perception is limited and deeper truths may lie beneath visible events.
After the war, Arjuna’s chariot is seen suddenly reduced to ashes. The Pāṇḍavas are astonished, and Sañjaya reports that Arjuna then speaks—seeking an explanation for how and why the chariot burned, treating it as a remarkable mystery.