Shloka 9
Plakṣaprasravaṇa–Kārapacana tīrtha-varṇana and Nārada’s war briefing (Śalya-parva, Adhyāya 53)
शतक्रतु इन्द्र अपने कार्यसे विरत न होनेवाले कुरुक पास बारंबार आते और उनसे पूछ-पूछकर प्रत्येक बार उनकी हँसी उड़ाकर स्वर्गलोकमें चले जाते थे ।।
śatakratuḥ indraḥ apane kāryase virata na honevāle kuruṃ pās bārambār āte aura unase pūcha-pūchakara pratyeka bār unakī haṃsī uḍākara svargalokameṃ cale jāte the || yadā tu tapaso greṇa cakarṣa vasudhāṃ nṛpaḥ | tataḥ śakro 'bravīd devān rājarṣer yac cikīrṣitam ||
ອິນທຣະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຍັດສະຕະ (ຜູ້ບູຊາຍັດຮ້ອຍຄັ້ງ) ໄດ້ມາຫາພະຣາຊາກຸຣຸ ຜູ້ບໍ່ຍອມລະທິ້ງກິດຈະການທີ່ຕົນຕັ້ງໃຈ ຊ້ຳໆ ແລະຖາມຊ້ຳໆ; ທຸກເທື່ອກໍຫົວເຢາະເຢັ້ຍແລ້ວກັບໄປສູ່ສະຫວັນ. ແຕ່ເມື່ອພະຣາຊາ ດ້ວຍພະລັງຕະປະສະຍາອັນເຂັ້ມກ້າ ຍັງຄົງໄຖແລະດຶງດິນຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ອິນທຣະຈຶ່ງແຈ້ງແກ່ເທວະທັງຫຼາຍເຖິງສິ່ງທີ່ຣາຊະຣິສີ ກຸຣຸ ມຸ່ງໝາຍຈະກະທຳ.
राम उवाच
Educational Q&A
Steadfast commitment to a dharma-aligned purpose must endure external discouragement—even ridicule from the powerful. Tapas here signifies disciplined persistence that can compel even the gods to take notice.
Indra repeatedly visits King Kuru, questions him, and mocks him before returning to heaven. When Kuru continues his intense austerity—symbolized by relentlessly ploughing/drawing the earth—Indra reports to the gods about the royal sage’s intended undertaking.