Shloka 12
“दुर्योधन समझता है कि “संग्रामभूमिमें तुम्हारी सारी सेनाका संहार करके पाण्डवोंको पराजित कर दूँगा।” इसीलिये वह अत्यन्त उग्र रूप धारण कर रहा है ।। निहतं स्वबलं दृष्टवा पीडितं चापि पाण्डवै: । ध्रुवमेष्यति संग्रामे वधायैवात्मनो नृप:,'परंतु अपनी सेनाको पाण्डवोंद्वारा पीड़ित एवं मारी गयी देख राजा दुर्योधन निश्चय ही अपने विनाशके लिये ही युद्धस्थलमें पदार्पण करेगा"
nihataṁ svabalaṁ dṛṣṭvā pīḍitaṁ cāpi pāṇḍavaiḥ | dhruvam eṣyati saṅgrāme vadhāyaivātmano nṛpaḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ເມື່ອເຫັນກອງທັບຂອງຕົນຖືກສັງຫານ ແລະຖືກບຸດແຫ່ງປານດຸກົດຂີ່ຢ່າງໜັກ ພະຣາຊາດຸຣໂຍທະນະຈະເຂົ້າສູ່ສະໜາມຮົບແນ່ນອນ ເພື່ອຄວາມຕາຍຂອງຕົນເອງ. ດ້ວຍໂທສະແລະມົວມົນ ລາວຄິດວ່າ “ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າທຳລາຍກອງທັບຝ່າຍຕໍ່ຕ້ານໃຫ້ໝົດ ຈະພິຊິດບຸດແຫ່ງປານດຸໄດ້” ແຕ່ຄວາມຕັ້ງໃຈນັ້ນເອງກັບເຮັດໃຫ້ຄວາມພິນາດຂອງລາວເຂົ້າໃກ້ຂຶ້ນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
When one is driven by pride and anger, even clear signs of loss are reinterpreted as a reason to escalate; such delusion (moha) turns action into self-destruction. The verse highlights how abandoning dharma and sober judgment in war leads not to victory but to inevitable ruin.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Duryodhana, seeing his own army devastated by the Pāṇḍavas, will nonetheless go into the battle—yet this advance is portrayed as a march toward his own death rather than a strategic move toward victory.