Shloka 13
Śalya-parva Adhyāya 26 — Duryodhana’s remnant formation and rapid engagements
जयत्सेनं ततो विद्धवा नाराचेन हसन्निव,श्रुतर्वा तु ततो भीम॑ क्रुद्धों विव्याध मारिष । शतेन गृध्रवाजानां शराणां नतपर्वणाम् राजन! जयत्सेन रथसे पृथ्वीपर गिरा और तुरंत मर गया। मान्यवर नरेश! तदनन्तर क्रोधमें भरे हुए श्रुतर्वाने गीधकी पाँख और झुकी हुई गाँठवाले सौ बाणोंसे भीमसेनको बींध डाला
sañjaya uvāca |
jayat-senaṃ tato viddhvā nārācena hasann iva |
śrutārvā tu tato bhīmaṃ kruddho vivyādha māriṣa |
śatena gṛdhravājānāṃ śarāṇāṃ nataparvaṇām ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ແລ້ວລາວໄດ້ຍິງ ຈະຍັດເສນ ດ້ວຍລູກສອນນາຣາຈະ ດັ່ງກຳລັງຫົວເຮາະ ແລະເຮັດໃຫ້ລົ້ມລົງ. ຈາກນັ້ນ ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ຄວນເຄົາລົບ, ສຣຸຕາຣວາ ຜູ້ເດືອດດານດ້ວຍໂທສະ ໄດ້ທະລຸ ພີມະເສນ ດ້ວຍລູກສອນຮ້ອຍດອກ ມີຂົນດັ່ງປີກນົກແຮ້ ແລະມີຂໍ້ຕໍ່ໂຄ້ງ. ພາບນີ້ສະທ້ອນກະແສອັນມືດມົນຂອງສົງຄາມ: ຝີມືແລະໂທສະຂັບດັນການຕອບໂຕ້ຢ່າງວ່ອງໄວ ໃນຂະນະທີ່ນ້ຳໜັກທາງຈິດທຳຂອງຄວາມຮຸນແຮງ ຍັງຄົງຢູ່ຢ່າງເງົາໆ ພາຍໃຕ້ການປະທະທີ່ບໍ່ຢຸດຢັ້ງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in the battlefield setting of kṣatriya-dharma, action is driven by skill and by powerful emotions like anger; it implicitly warns that wrath accelerates cycles of retaliation, making violence self-propagating even when framed as duty.
A warrior strikes down Jayatsena with a nārāca arrow; immediately afterward, Śrutārvā—angered—responds by shooting Bhīmasena with a hundred specially described arrows.