Shloka 15
Kṛtavarmā–Sātyaki Chariot Duel and Kaurava Morale Shock (कृतवर्म-सात्यकि-द्वैरथम्)
ततो<5परान् पञ्चशतान् महात्मा नाराचमुख्यान् विससर्ज कुम्भे । स तैस्तु विद्ध: परमद्विपो रणे तदा परावृत्य भृशं प्रदुद्रवे,तत्पश्चात् महामना धृष्टद्युम्नने उसके कुम्भस्थलको लक्ष्य करके पाँच सौ उत्तम नाराच और छोड़े। उनके द्वारा अत्यन्त घायल हुआ वह महान् गजराज युद्धसे मुँह मोड़कर वेगपूर्वक भागने लगा
tato ’parān pañcaśatān mahātmā nārācamukhyān visasarga kumbhe | sa tais tu viddhaḥ paramadvipo raṇe tadā parāvṛtya bhṛśaṃ pradudrave ||
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ນັກຮົບໃຈໃຫຍ່ນັ້ນໄດ້ຍິງລູກສອນນາຣາຈະຊັ້ນເລີດອີກ 500 ດອກ ເລັ່ງໄປທີ່ກະໂຫຼກຫນ້າຂອງຊ້າງ. ຖືກຍິງຈົນບາດເຈັບສາຫັດໃນກາງສົງຄາມ, ຊ້າງເຈົ້າແຫ່ງຊ້າງນັ້ນຫັນຫນີຈາກການຮົບ ແລະຫນີໄປດ້ວຍຄວາມໄວຢ່າງຫຼາຍ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນສົງຄາມ ແມ່ນແຕ່ພະລັງອັນນ່າກົດກົວກໍອາດພັງທະລາຍໄດ້ເມື່ອຖືກຈອກທະລຸຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ; ແລະຄວາມຮຸນແຮງ—ແມ່ນແຕ່ຈະໄດ້ຜົນທາງຍຸດທະວິທີ—ກໍນຳໃຫ້ສັດມີຊີວິດຕົກໃນຄວາມຢ້ານ ແລະຫນີຫຼົບ ບໍ່ແມ່ນຊະນະທີ່ແທ້ຈິງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a recurring Mahābhārata insight: physical might and pride are fragile under sustained harm, and violence often produces fear-driven retreat rather than any moral resolution. It also reflects the harsh kṣatriya battlefield ethic—skillful targeting and overwhelming force decide outcomes, even against majestic creatures.
Sañjaya describes Dhṛṣṭadyumna releasing five hundred superior nārāca arrows aimed at the elephant’s kumbha (frontal globe). The elephant, badly wounded, turns away from the battle and flees rapidly.