Shloka 383
Adhyāya 14: Śalya’s Missile-Pressure and the Pāṇḍava Convergence (शल्यस्य शरवर्षम्)
ज्वलनाशीविषनिभै: शरैश्नैनमवाकिरत् । सब प्रकारके भारोंको सहन करनेमें समर्थ, सुदृढ़ एवं उत्तम धनुषको खींचकर सुरथने अग्नि और विषैले सर्पोके समान भयंकर बाणोंकी वर्षा करके अश्वत्थामाको ढक दिया
sañjaya uvāca | jvalanāśīviṣanibhaiḥ śaraiś cainam avākirat |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ດ້ວຍລູກສອນທີ່ຄ້າຍໄຟລຸກໂຊນ ແລະຄ້າຍງູພິດອັນນ່າຢ້ານ ລາວໄດ້ສາດຝົນປົກຄຸມເຂົາຈາກທຸກດ້ານ. ສຸຣະຖະດຶງຄັນທະນູອັນແຂງແກ່ນ ແລະປະເສີດ ທີ່ຮັບໄດ້ທຸກພາລະ ແລ້ວປ່ອຍຝົນລູກສອນອັນດຸຮ້າຍດັ່ງໄຟ ແລະງູພິດ ຫໍ້ຫຸ້ມອັສວັດຖາມາໃນພາຍຸແຫ່ງອາວຸດ. ພາບນີ້ຕອກຢ້ຳຄວາມເຄື່ອນໄຫວອັນບໍ່ຢຸດຢັ້ງຂອງສົງຄາມ ທີ່ຄວາມສາມາດແລະຄວາມອົດທົນຖືກຫັນໄປສູ່ການທຳລາຍ ແລະການຢັບຢັ້ງທາງຈິດໃຈຖືກກົດທັບໂດຍຄຳຮ້ອງຂໍຂອງສົງຄາມ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how martial excellence—strength, endurance, and skill with the bow—can become an instrument of overwhelming harm when war dominates. It implicitly invites reflection on dharma under pressure: even rightful prowess, when driven by battlefield necessity, tends to eclipse restraint and compassion.
Sañjaya describes Suratha drawing his powerful bow and unleashing a dense shower of terrifying arrows, compared to fire and venomous serpents, so that Aśvatthāmā is effectively covered and hemmed in by the missile-storm.